سورة هُود · ئایەت ١٢
فَلَعَلَّكَ تَارِكُۢ بَعۡضَ مَا یُوحَىٰۤ إِلَیۡكَ وَضَاۤئِقُۢ بِهِۦ صَدۡرُكَ أَن یَقُولُوا۟ لَوۡلَاۤ أُنزِلَ عَلَیۡهِ كَنزٌ أَوۡ جَاۤءَ مَعَهُۥ مَلَكٌۚ إِنَّمَاۤ أَنتَ نَذِیرࣱۚ وَٱللَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَیۡءࣲ وَكِیلٌ ﴿١٢﴾
تەفسیرا ساناهی
ڤـێــجــا نه‌كــو تــو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر ژ بـه‌ر وێ كوفر ودره‌وكرنا مه‌زن يا تو ژ وان دبينى- هنده‌كێ ژ وێ يا خودێ بۆ ته ب وه‌حى هنارتى وفه‌رمان ب گه‌هاندنا وێ ل ته كرى بهێلی، وسنگێ ته پێ ته‌نگ ببت؛ ژ ترسێن هندێ دا كو ئه‌و هنده‌ك داخوازێن ب ته‌ڤه نه‌ئێن ژ ته بكه‌ن، وه‌كى كو بێژن: ئه‌گه‌ر ماله‌كێ مشه ل سه‌ر وى هاتبا خوارێ، يان ملیاكه‌ته‌ك د گه‌ل وى هاتبا ئه‌و ڕاستگۆ ده‌رێخستبا، ڤێجا تو وێ بگه‌هينه وان يا من بۆ ته ب وه‌حى هنارتى؛ چونكى كارێ ته ئه‌وه تو وان ب وێ وه‌حییێ بترسينى يا بۆ ته هاتى. وخودێ پارێزڤانێ هه‌ر تشته‌كییه، ئه‌و كارێ هه‌مى چێكرییێن خۆ ب ڕێڤه‌دبه‌ت.