سورة هُود · ئایەت ٧
وَهُوَ ٱلَّذِی خَلَقَ ٱلسَّمَـٰوَ ٰتِ وَٱلۡأَرۡضَ فِی سِتَّةِ أَیَّامࣲ وَكَانَ عَرۡشُهُۥ عَلَى ٱلۡمَاۤءِ لِیَبۡلُوَكُمۡ أَیُّكُمۡ أَحۡسَنُ عَمَلࣰاۗ وَلَئِن قُلۡتَ إِنَّكُم مَّبۡعُوثُونَ مِنۢ بَعۡدِ ٱلۡمَوۡتِ لَیَقُولَنَّ ٱلَّذِینَ كَفَرُوۤا۟ إِنۡ هَـٰذَاۤ إِلَّا سِحۡرࣱ مُّبِینࣱ ﴿٧﴾
تەفسیرا ساناهی
وئه‌وه يێ عه‌سمان وعه‌رد وتشتێ د ناڤ وان دا د شه‌ش ڕۆژان دا ئافراندين، وعه‌رشێ وى به‌رى هنگى ل سه‌ر ئاڤێ بوو؛ دا ئه‌و هه‌وه بجه‌ڕبينت كانێ كى ژ هه‌وه باشتر دێ گوهدارییا وى كه‌ت وكارێ چێتر كه‌ت، وكارێ چێتر ئه‌وه يێ خوڕى بۆ خودێ بت و ل دويڤ وێ ڕێكێ بت يا پێغه‌مبه‌رێ خودێ سلاڤ لێ بن پێ هاتى. وئــه‌گــه‌ر تــو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- بێژییه ڤان بوتپه‌رێسێن هـه ژ ملله‌تێ خۆ: هوين پشتى مرنێ جاره‌كا دى دێ زێندى بنه‌ڤه، ئه‌و ب له‌ز دێ ته دره‌وین ده‌رێخن وبێژن: هندى ئه‌ڤ قورئانه‌يه يا تو بۆ مه دخوينى سێره‌به‌ندییه‌كا ئاشكه‌رايه.