سورة هُود · ئایەت ٨١
قَالُوا۟ یَـٰلُوطُ إِنَّا رُسُلُ رَبِّكَ لَن یَصِلُوۤا۟ إِلَیۡكَۖ فَأَسۡرِ بِأَهۡلِكَ بِقِطۡعࣲ مِّنَ ٱلَّیۡلِ وَلَا یَلۡتَفِتۡ مِنكُمۡ أَحَدٌ إِلَّا ٱمۡرَأَتَكَۖ إِنَّهُۥ مُصِیبُهَا مَاۤ أَصَابَهُمۡۚ إِنَّ مَوۡعِدَهُمُ ٱلصُّبۡحُۚ أَلَیۡسَ ٱلصُّبۡحُ بِقَرِیبࣲ ﴿٨١﴾
تەفسیرا ساناهی
ملیاكه‌تان گۆت: ئه‌ى لووط، هندى ئه‌مين ئه‌م هنارتییێن خودايێ ته‌ينه وى ئه‌م يێن هنارتين دا ئه‌م وان تێ ببه‌ين، وئه‌و ناگه‌هنه ته، ڤێجا تو ومرۆڤێن خۆ ل دويماهییا شه‌ڤێ ژ ڤى گوندى ده‌ركه‌ڤن، وكه‌س ژ هه‌وه ل خۆ نه‌زڤڕت؛ دا عه‌زابێ نه‌بينت ونه‌گه‌هتێ، به‌لێ ژنا ته ئه‌وا ب كوفر ونفاقێ خيانه‌ت ل ته كرى ئه‌و دێ گه‌هته وێ يا گه‌هشتییه ملله‌تێ وێ، هندى سپێده‌يه ژڤانێ تێبرنا وانه، وسپێده ده‌مه‌كێ نێزيكه.