سورة إبراهِيم · ئایەت ٣٧

رَّبَّنَاۤ إِنِّیۤ أَسۡكَنتُ مِن ذُرِّیَّتِی بِوَادٍ غَیۡرِ ذِی زَرۡعٍ عِندَ بَیۡتِكَ ٱلۡمُحَرَّمِ رَبَّنَا لِیُقِیمُوا۟ ٱلصَّلَوٰةَ فَٱجۡعَلۡ أَفۡءِدَةࣰ مِّنَ ٱلنَّاسِ تَهۡوِیۤ إِلَیۡهِمۡ وَٱرۡزُقۡهُم مِّنَ ٱلثَّمَرَ ٰتِ لَعَلَّهُمۡ یَشۡكُرُونَ ﴿٣٧﴾

تەفسیرا ساناهی

خـــودايێ مـــه‌، هــنـــدى ئــه‌زم من هنده‌ك ژ دوونده‌ها خۆ ل نهاله‌كا بێ شينكاتى وئاڤ ل نك مالا ته‌ يا حه‌رام ئاكنجى كرينه‌، خودايێ مه‌ من ئه‌و چه‌نده‌ ب فه‌رمانا ته‌ كرییه‌؛ دا ئه‌و ب دورستى ب كرنا نڤێژێ ڕاببن، ڤێجا تو دلێ هنده‌ك به‌نییێن خۆ ب لايێ وان ڤه‌ بكێشه‌، وتو ل ڤى جهى ژ هه‌مى ڕه‌نگێن به‌رهه‌مان ڕزقێ وان بده‌؛ دا ئه‌و شوكرا قه‌نجییا ته‌ يا مه‌زن بكه‌ن. ڤێجا خودێ دوعايا وى ب جهـ ئينا.