سورة إبراهِيم · ئایەت ٤٤
وَأَنذِرِ ٱلنَّاسَ یَوۡمَ یَأۡتِیهِمُ ٱلۡعَذَابُ فَیَقُولُ ٱلَّذِینَ ظَلَمُوا۟ رَبَّنَاۤ أَخِّرۡنَاۤ إِلَىٰۤ أَجَلࣲ قَرِیبࣲ نُّجِبۡ دَعۡوَتَكَ وَنَتَّبِعِ ٱلرُّسُلَۗ أَوَ لَمۡ تَكُونُوۤا۟ أَقۡسَمۡتُم مِّن قَبۡلُ مَا لَكُم مِّن زَوَالࣲ ﴿٤٤﴾
تەفسیرا ساناهی
وتو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- وان مرۆڤان يێن تو بۆ هاتییه هنارتن ژ عه‌زابا خودێ يا ل ڕۆژا قيامه‌تێ بــتـــرســيـــنــه، هـنـگـى ئه‌وێن ب كوفرێ زۆردارى ل خۆ كرى دبێژن: خودايێ مه حه‌تا ده‌مه‌كێ نێزيك تو مه بهێله ئه‌م دێ باوه‌رییێ ب ته وپێغه‌مبه‌رێن ته ئينين. ڤێجا بۆ پاشڤه‌برن دێ بۆ وان ئێته گـــۆتــن: ئه‌رێ ما هه‌وه د ژينا خۆ دا سويند نه‌خواربوو كو هوين ژ دنيايێ بۆ ئاخره‌تێ نائێنه ڤه‌گوهاستن، ڤێجا هه‌وه باوه‌رى ب ڤێ ڕابوونێ نه‌ئينابوو؟