سورة الحِجر Al-Hijr
٩٩ ئایەت · مەککی
۞ الۤرۚ تِلۡكَ ءَایَـٰتُ ٱلۡكِتَـٰبِ وَقُرۡءَانࣲ مُّبِینࣲ ﴿١﴾
( الٓر( ئــه‌و ئايــه‌تــێــن هـــه يـێـن مه‌زن ئايه‌تێن وێ كيتابا ب قه‌درن يا بۆ موحه‌ممه‌دى -سلاڤ لێ بن- هاتییه خوارێ، وئه‌و ئايه‌تێن وێ قورئانێنه يا ب باشترين وئاشكه‌راترين ڕه‌نگ ڕاستییان ئاشكه‌را دكه‌ت، وكيتاب هه...
رُّبَمَا یَوَدُّ ٱلَّذِینَ كَفَرُوا۟ لَوۡ كَانُوا۟ مُسۡلِمِینَ ﴿٢﴾
ده‌مێ كافر دبينن گونه‌هكارێن موسلمانان ژ ئاگرى ده‌ردكه‌ڤن دێ حه‌زكه‌ن كو ئه‌گه‌ر ئه‌و دموسلمان بانه؛ دا ئه‌و ژى وه‌كى وان ده‌ركه‌ڤن.
ذَرۡهُمۡ یَأۡكُلُوا۟ وَیَتَمَتَّعُوا۟ وَیُلۡهِهِمُ ٱلۡأَمَلُۖ فَسَوۡفَ یَعۡلَمُونَ ﴿٣﴾
تــو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- وان بهێله دا ئـه‌و بخۆن، وخـۆشـیـیـێ ب دنيايا خۆ ببه‌ن، ودا ته‌مه‌عى وان ژ گوهدانا خودێ موژيل بكه‌ت، وپاشى ئه‌و دێ زانن كو دويماهییا كارێ وان ل دنيايێ وئاخره‌تێ خوساره‌تى وزيانه.
وَمَاۤ أَهۡلَكۡنَا مِن قَرۡیَةٍ إِلَّا وَلَهَا كِتَابࣱ مَّعۡلُومࣱ ﴿٤﴾
وئه‌گه‌ر وان داخوازا ئينانه خوارا عه‌زابێ ژ ته كر -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- دا ئه‌و ته دره‌وين ده‌ربێخن، هندى ئه‌مين ئه‌م گونده‌كى تێ نابه‌ين ئه‌گه‌ر ده‌مه‌كێ ده‌سنيشانكرى بۆ تێبرنا وى نه‌بت، وئه‌م وان تێ نابه‌ين حه‌تا ئه‌و ن...
مَّا تَسۡبِقُ مِنۡ أُمَّةٍ أَجَلَهَا وَمَا یَسۡتَءۡخِرُونَ ﴿٥﴾
چو ملله‌ت ژ ده‌مێ خۆ زێده‌تر نامينن، وكه‌س به‌رى ده‌مێ خۆ ژى ڕاناكه‌ن.
وَقَالُوا۟ یَـٰۤأَیُّهَا ٱلَّذِی نُزِّلَ عَلَیۡهِ ٱلذِّكۡرُ إِنَّكَ لَمَجۡنُونࣱ ﴿٦﴾
) وئه‌وێن موحه‌ممه‌د -سلاڤ لێ بن- دره‌وين ده‌رێخستى ب ياريكرن ڤه گۆتن: ئه‌ى ئه‌وێ قورئان بۆ هاتییه خوارێ هندى تويى عه‌قلێ ته نه‌مايه،
لَّوۡ مَا تَأۡتِینَا بِٱلۡمَلَـٰۤئِكَةِ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّـٰدِقِینَ ﴿٧﴾
، پا كانێ ملیاكه‌تان بۆ مه بينه -ئه‌گه‌ر تو يێ ڕاستگۆيى-؛ دا ئه‌و شاهده‌يێ بده‌ن كو خودێ تو يێ هنارتى.
مَا نُنَزِّلُ ٱلۡمَلَـٰۤئِكَةَ إِلَّا بِٱلۡحَقِّ وَمَا كَانُوۤا۟ إِذࣰا مُّنظَرِینَ ﴿٨﴾
خودێ به‌رسڤا وان دا: ب تنێ ئه‌م فريشته‌يان ب وێ عه‌زابێ دهنێرين يا نه‌ئێته گيرۆكرن بۆ وى يێ باوه‌رییێ نه‌ئينت، وده‌مێ ملياكه‌ت ب عه‌زابێ دئێنه خوارێ ئه‌و نائێنه ڤه‌هێلان.
إِنَّا نَحۡنُ نَزَّلۡنَا ٱلذِّكۡرَ وَإِنَّا لَهُۥ لَحَـٰفِظُونَ ﴿٩﴾
هندى ئه‌مين مه قورئان بۆ موحه‌ممه‌د پێغه‌مبه‌رى -سلاڤ لێ بن- يا ئينايه خوارێ، وئه‌م ب پاراستنا وێ ڕادبين دا چو لێ نه‌ئێته زێده‌كرن وچو ژێ كێم نه‌بت، وچو ژێ نه‌ئێته به‌رزه‌كرن.
وَلَقَدۡ أَرۡسَلۡنَا مِن قَبۡلِكَ فِی شِیَعِ ٱلۡأَوَّلِینَ ﴿١٠﴾
و ب ڕاستى مه به‌رى ته -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- د ناڤ كۆمێن ئێكێ دا ژ مرۆڤان پێغه‌مبه‌ر هنارتينه، وپێغه‌مبه‌ره‌ك بۆ وان نه‌هاتییه ئه‌گه‌ر وان يارى پێ نه‌كر بن.
وَمَا یَأۡتِیهِم مِّن رَّسُولٍ إِلَّا كَانُوا۟ بِهِۦ یَسۡتَهۡزِءُونَ ﴿١١﴾
وئه‌ڤه صه‌برئينانه‌كه بۆ پێغه‌مبه‌رى -سلاڤ لێ بن-. ڤێجا كانێ چاوا ڤان بوتپه‌رێسان د گه‌ل ته كرییه وه‌سا د گه‌ل پێغه‌مبه‌رێن به‌رى ته ژى هاتبووكرن.
كَذَ ٰلِكَ نَسۡلُكُهُۥ فِی قُلُوبِ ٱلۡمُجۡرِمِینَ ﴿١٢﴾
) وه‌كى مه كوفر كرییه د دلێ ملله‌تێن بۆرین دا، ده‌مێ وان دره‌و ويارى ب پێغه‌مبه‌ران كــرى، وه‌سا ئه‌م وێ دكه‌ينه د دلێ بوتپه‌رێسێن ملله‌تێ ته ژى دا ئه‌وێن ب كوفرا ب خودێ و ب دره‌وين ده‌رێخستنا پێغه‌مبه‌رێ وى تاوانبار...
لَا یُؤۡمِنُونَ بِهِۦ وَقَدۡ خَلَتۡ سُنَّةُ ٱلۡأَوَّلِینَ ﴿١٣﴾
ئه‌و باوه‌رییێ ب وێ قورئانێ نائينن يا وى بۆ ته ئينايه خوارێ، و ب ڕاستى ڕێكا يێن ئێكێ بۆرییه كو كافر بێنه تێبرن، وئه‌ڤه ژى وه‌كى وانه، وئه‌و ژى وه‌كى وان ژ به‌ر كوفر ودره‌وپێكرنێ دێ ئێنه تێبرن.
وَلَوۡ فَتَحۡنَا عَلَیۡهِم بَابࣰا مِّنَ ٱلسَّمَاۤءِ فَظَلُّوا۟ فِیهِ یَعۡرُجُونَ ﴿١٤﴾
) وئه‌گه‌ر مه ده‌رگه‌هه‌ك ژ عه‌سمانى ل سه‌ر كافرێن (مه‌كه‌هێ) ڤه‌كربا وئه‌و تێڕا بلند ببان، حه‌تا وان ملياكه‌ت دديتن، وان باوه‌رى نه‌دئينا،
لَقَالُوۤا۟ إِنَّمَا سُكِّرَتۡ أَبۡصَـٰرُنَا بَلۡ نَحۡنُ قَوۡمࣱ مَّسۡحُورُونَ ﴿١٥﴾
وئه‌و دا بێژن: سێره‌به‌ندى يا ل چاڤێن مه هاتییه‌كرن، ويا ژ مه ڤه مه ملياكه‌ت يێن ديتين، وهه‌ما ئه‌م ملله‌ته‌كين موحه‌ممه‌دى سێره‌به‌ندى يا ل عه‌قلێ مه كرى.
وَلَقَدۡ جَعَلۡنَا فِی ٱلسَّمَاۤءِ بُرُوجࣰا وَزَیَّنَّـٰهَا لِلنَّـٰظِرِینَ ﴿١٦﴾
و ژ نيشانێن شيانا مه: مه ل عه‌سمانێ دنيايێ هنده‌ك جهـ بۆ ستێران چێكرينه ئه‌و لێ ڕادوه‌ستن، و ب ڕێكا وێ چه‌ندێ خه‌لك ڕێك وده‌مێن سالێ دزانن وكانێ دێ بته هشكاتى يان نه، وئه‌ڤ عه‌سمانه مه ب ستێران يێ خه‌ملاندى بۆ هه...
وَحَفِظۡنَـٰهَا مِن كُلِّ شَیۡطَـٰنࣲ رَّجِیمٍ ﴿١٧﴾
ومه عه‌سمان ژ هه‌ر شه‌يتانه‌كێ ژ ڕه‌حما خودێ هاتییه ده‌رێخستن پاراستییه؛ دا ئه‌و نه‌گه‌هتێ.
إِلَّا مَنِ ٱسۡتَرَقَ ٱلسَّمۡعَ فَأَتۡبَعَهُۥ شِهَابࣱ مُّبِینࣱ ﴿١٨﴾
ئه‌و نه‌بت يێ ل هنده‌ك ده‌مان ب دزى ڤه گوهدارییا خه‌لكێ عه‌سمانى بكه‌ت، ڤێجا ستێره‌كا گه‌ش بگه‌هتێ ووى بسۆژت. ودبت شه‌يتان وێ ئاخفتنا وى گوهـ لێ بووى بگه‌هينته وه‌لییێ خۆ به‌رى ستێرا سۆژه‌ك وى بسۆژت.
وَٱلۡأَرۡضَ مَدَدۡنَـٰهَا وَأَلۡقَیۡنَا فِیهَا رَوَ ٰسِیَ وَأَنۢبَتۡنَا فِیهَا مِن كُلِّ شَیۡءࣲ مَّوۡزُونࣲ ﴿١٩﴾
ومه عه‌رد به‌رفره‌هـ ڕائێخستییه، وچيا كرينه د ناڤ ڕا دا وى موكم ڕاگرن، و ژ هه‌ر ڕه‌نگه‌كێ شينكاتى مه هند د عه‌ردى دا شينكرییه هندى خه‌لك هه‌وجه ببنێ.
وَجَعَلۡنَا لَكُمۡ فِیهَا مَعَـٰیِشَ وَمَن لَّسۡتُمۡ لَهُۥ بِرَ ٰزِقِینَ ﴿٢٠﴾
وتشتێ هوين پێ بژين وژينا هه‌وه پێ ب ڕێڤه بچت مه يێ دانايه تێدا، و ژ دوونده‌هـ وخزمه‌تكار وده‌واران هندى هوين مفایى ژێ ببينن مه بۆ هه‌وه ئافراندينه، وڕزقێ وان ل سه‌ر هه‌وه نينه، به‌لكى ل سه‌ر خودێیه خودايێ هه‌مى...
وَإِن مِّن شَیۡءٍ إِلَّا عِندَنَا خَزَاۤئِنُهُۥ وَمَا نُنَزِّلُهُۥۤ إِلَّا بِقَدَرࣲ مَّعۡلُومࣲ ﴿٢١﴾
وتشته‌ك نينه خه‌لك مفایى ژێ ببينت ئه‌گه‌ر گه‌نجينه‌يێن وى ل نك مه نه‌بن، و ب پيڤانه‌كا ده‌سنيشانكرى نه‌بت يا وه‌كى مه بڤێت، وهه‌ما هندى مه بڤێت ئه‌م وى دئينينه خوارێ، هندى خزينه‌نه د ده‌ستێ خودێ دانه، ئه‌و وان دده...
وَأَرۡسَلۡنَا ٱلرِّیَـٰحَ لَوَ ٰقِحَ فَأَنزَلۡنَا مِنَ ٱلسَّمَاۤءِ مَاۤءࣰ فَأَسۡقَیۡنَـٰكُمُوهُ وَمَاۤ أَنتُمۡ لَهُۥ بِخَـٰزِنِینَ ﴿٢٢﴾
ومه با يێ هنارتى ئه‌و وان عه‌وران دهاژۆت يێن بارانێ وخێرێ ومفایى هل دگرن، ڤێجا مه ژ عه‌ورى بارانه‌كا بۆ ڤه‌خوارنا هه‌وه وعه‌رد وده‌وارێن هه‌وه هاتییه ئاماده‌كرن ئينا خوارێ، وهوين نه‌شێن وێ بارانێ د خزينه‌يێن خۆ دا ب...
وَإِنَّا لَنَحۡنُ نُحۡیِۦ وَنُمِیتُ وَنَحۡنُ ٱلۡوَ ٰرِثُونَ ﴿٢٣﴾
وهندى ئه‌مين ئه‌م ژ چونه‌يێ تشتێ مرى دده‌ين وژينێ دده‌ينێ، ويێ زێندى دمرينين گاڤا ئه‌جه‌لێ وى هات، وئه‌مين ميراتگرێن عه‌درى وهه‌ر تشته‌كێ لێ.
وَلَقَدۡ عَلِمۡنَا ٱلۡمُسۡتَقۡدِمِینَ مِنكُمۡ وَلَقَدۡ عَلِمۡنَا ٱلۡمُسۡتَءۡخِرِینَ ﴿٢٤﴾
و ب ڕاستى مه زانییه كانێ ژ ده‌مێ ئاده‌مى وه‌ره چه‌ند ژ هه‌وه مرينه، وچه‌ند دزێندينه، وكانێ كى ل ڕۆژا قيامه‌تێ دێ ئێت.
وَإِنَّ رَبَّكَ هُوَ یَحۡشُرُهُمۡۚ إِنَّهُۥ حَكِیمٌ عَلِیمࣱ ﴿٢٥﴾
وهندى خودايێ ته‌يه ئه‌وه يێ كو دێ وان بۆ حسێب وجزایى كۆم كه‌ت، هندى ئه‌وه ئه‌و د كارێ خۆ دا يێ كاربنه‌جهه، ويێ پڕزانايه چو تشت لێ به‌رزه نابت.
وَلَقَدۡ خَلَقۡنَا ٱلۡإِنسَـٰنَ مِن صَلۡصَـٰلࣲ مِّنۡ حَمَإࣲ مَّسۡنُونࣲ ﴿٢٦﴾
و ب ڕاستى مه ئاده‌م ژ هه‌ڕیه‌كا كزر ئافراندییه، ئه‌و هه‌ڕییا ئه‌گه‌ر بێته نكراندن ده‌نگ ژێ دئێت، يا كو ژ به‌ر وى ده‌مێ درێژ يێ ب سه‌ر دا هاتى ڕه‌نگێ وێ ڕه‌ش بووى، وبێهنا وێ هاتییه گوهاڕتن.
وَٱلۡجَاۤنَّ خَلَقۡنَـٰهُ مِن قَبۡلُ مِن نَّارِ ٱلسَّمُومِ ﴿٢٧﴾
وبابێ ئه‌جنان، كو ئبليسه به‌رى ئاده‌مى مه ژ ئاگرێ شارياى وبێ گوڕى ئافراند.
وَإِذۡ قَالَ رَبُّكَ لِلۡمَلَـٰۤئِكَةِ إِنِّی خَـٰلِقُۢ بَشَرࣰا مِّن صَلۡصَـٰلࣲ مِّنۡ حَمَإࣲ مَّسۡنُونࣲ ﴿٢٨﴾
وتو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- به‌حس بكه ده‌مێ خودايێ ته گۆتییه ملیاكه‌تان: هندى ئه‌زم ئه‌ز مرۆڤه‌كى ژ هه‌ڕیه‌كا كزر يا ڕه‌نگ لێ هاتییه گوهارتن وڕه‌ش بووى دێ ئافرينم.
فَإِذَا سَوَّیۡتُهُۥ وَنَفَخۡتُ فِیهِ مِن رُّوحِی فَقَعُوا۟ لَهُۥ سَـٰجِدِینَ ﴿٢٩﴾
ڤێجا ئه‌گه‌ر من ئه‌و دروستكر وتمام بوو ومن روح دايێ، هوين بۆ قه‌درگرتن خۆ بۆ وى بچه‌مينن.
فَسَجَدَ ٱلۡمَلَـٰۤئِكَةُ كُلُّهُمۡ أَجۡمَعُونَ ﴿٣٠﴾
ئينا هه‌مى فريشته‌يان پێكڤه خۆ چه‌ماند،
إِلَّاۤ إِبۡلِیسَ أَبَىٰۤ أَن یَكُونَ مَعَ ٱلسَّـٰجِدِینَ ﴿٣١﴾
ئبليس تێ نه‌بت، ئه‌و ل به‌ر نه‌هات كو د گه‌ل وان بت يێن چووينه سوجدێ.
قَالَ یَـٰۤإِبۡلِیسُ مَا لَكَ أَلَّا تَكُونَ مَعَ ٱلسَّـٰجِدِینَ ﴿٣٢﴾
خودێ گۆته ئبليسى: ته چيه تو د گه‌ل فريشته‌يان ناچییه سوجدێ؟
قَالَ لَمۡ أَكُن لِّأَسۡجُدَ لِبَشَرٍ خَلَقۡتَهُۥ مِن صَلۡصَـٰلࣲ مِّنۡ حَمَإࣲ مَّسۡنُونࣲ ﴿٣٣﴾
ئبليسى -دا خۆمه‌زنكرن ودل ڕه‌شییا خۆ ئاشكه‌را بكه‌ت- گـــۆت: نـه بابه‌تى مـنــه ئـه‌ز بۆ وى مرۆڤى بچمه سوجدێ يێ ته ژ هه‌ڕیه‌كا كزر يا ڕه‌نگ لێ هاتییه گوهاڕتن ئافراندى.
قَالَ فَٱخۡرُجۡ مِنۡهَا فَإِنَّكَ رَجِیمࣱ ﴿٣٤﴾
خودێ گۆته وى: پا دێ ژ به‌حه‌شتێ ده‌ركه‌ڤه، هندى تويى تو ژ هه‌ر خێره‌كێ يێ ده‌ركریيى،
وَإِنَّ عَلَیۡكَ ٱللَّعۡنَةَ إِلَىٰ یَوۡمِ ٱلدِّینِ ﴿٣٥﴾
تويى له‌عنه‌ت ودويركرنا ژ ڕه‌حما من حه‌تا ڕۆژا مرۆڤ بۆ حسێب وجزادانێ دئێنه ڕاكرن بارا ته‌يه.
قَالَ رَبِّ فَأَنظِرۡنِیۤ إِلَىٰ یَوۡمِ یُبۡعَثُونَ ﴿٣٦﴾
ئبليسى گۆت: خودايێ من تو د دنيايێ دا من بهێله حه‌تا وێ ڕۆژا عه‌بدێن ته تێدا ڕادبنه‌ڤه، كو ڕۆژا قيامه‌تێيه.
قَالَ فَإِنَّكَ مِنَ ٱلۡمُنظَرِینَ ﴿٣٧﴾
خودێ گۆته وى: ئێدى هندى تويى تو ژ وانى يێن من مرنا وان پاشڤه هێلاى حه‌تا وێ ڕۆژا خه‌لك هه‌مى تێدا دمرن پشتى پفكرنا ئێكێ،
إِلَىٰ یَوۡمِ ٱلۡوَقۡتِ ٱلۡمَعۡلُومِ ﴿٣٨﴾
نه‌كو حه‌تا ڕۆژا ڕابوونێ، وهه‌ما ئه‌ڤ داخوازا وى هاته ب جهئينان دا ئه‌و پتر پێ بێته دسه‌ردابرن ودا مرۆڤ وئه‌جنه پێ بێنه جه‌رباندن.
قَالَ رَبِّ بِمَاۤ أَغۡوَیۡتَنِی لَأُزَیِّنَنَّ لَهُمۡ فِی ٱلۡأَرۡضِ وَلَأُغۡوِیَنَّهُمۡ أَجۡمَعِینَ ﴿٣٩﴾
ئبليسى گۆت: خودايێ من ژ به‌ر كو ته ئه‌ز د سه‌ر دا برم، سويند بت ئه‌ز ل عه‌درى بێ ئه‌مرییا ته ل به‌ر دوونده‌ها ئاده‌مى دێ خه‌ملينم، وئه‌ز دێ وان هه‌مییان ژ ڕێكا هيدايه‌تێ به‌رزه كه‌م،
إِلَّا عِبَادَكَ مِنۡهُمُ ٱلۡمُخۡلَصِینَ ﴿٤٠﴾
ئه‌و به‌نییێن ته تێ نه‌بن يێن ته هيدايه‌ت ب ڕزقێ وان كرى ڤێجا وان ب ئيخلاص په‌رستن بۆ ته ب تنێ كرى.
قَالَ هَـٰذَا صِرَ ٰطٌ عَلَیَّ مُسۡتَقِیمٌ ﴿٤١﴾
خودێ گۆت: ئه‌ڤه ڕێكه‌كا ڕاست ودورسته هه‌چییێ ل سه‌ر بچت دێ گه‌هته من ووى جهێ ب قه‌در يێ من ئاماده‌كرى.
إِنَّ عِبَادِی لَیۡسَ لَكَ عَلَیۡهِمۡ سُلۡطَـٰنٌ إِلَّا مَنِ ٱتَّبَعَكَ مِنَ ٱلۡغَاوِینَ ﴿٤٢﴾
هندى ئه‌و به‌نییێن منن يێن ئيخلاص كرى ئه‌ز چو ده‌سهه‌لاتێ ل سه‌ر دلێن وان ناده‌مه ته، كو تو وان ژ ڕێكا ڕاست ده‌ربێخى، به‌لێ ده‌سهه‌لاتا ته ل سه‌ر وانه يێن دويكه‌فتنا ته كرى ژ سه‌رداچوويێن بوتپه‌رێس ئه‌وێن ب گوهداریی...
وَإِنَّ جَهَنَّمَ لَمَوۡعِدُهُمۡ أَجۡمَعِینَ ﴿٤٣﴾
وهندى ئاگرێ دژواره ژڤانێ ئبليسى وهه‌مى دويكه‌فتییێن وییه،
لَهَا سَبۡعَةُ أَبۡوَ ٰبࣲ لِّكُلِّ بَابࣲ مِّنۡهُمۡ جُزۡءࣱ مَّقۡسُومٌ ﴿٤٤﴾
حه‌فت ده‌رگه‌هـ بۆ هه‌نه هه‌ر ده‌رگه‌هه‌ك ژ يێ دى نزمتره، هه‌ر ده‌رگه‌هه‌كى پشك وباره‌ك ژ دويكه‌فتییێن ئبليسى -ل دويڤ كارێ وان- بۆ وان هه‌يه.
إِنَّ ٱلۡمُتَّقِینَ فِی جَنَّـٰتࣲ وَعُیُونٍ ﴿٤٥﴾
هندى ئه‌ون يێن ته‌قوایا خودێ كرى كو خۆ ژ شركێ وكرێتییان داينه پاش، د باغچه وڕويباران دانه،
ٱدۡخُلُوهَا بِسَلَـٰمٍ ءَامِنِینَ ﴿٤٦﴾
بۆ وان دئێته گۆتن: ب تــه‌نــاهــى وپــشتڕاستى ڤــه هــويـن هه‌ڕنه د ڤان به‌حه‌شتان دا.
وَنَزَعۡنَا مَا فِی صُدُورِهِم مِّنۡ غِلٍّ إِخۡوَ ٰنًا عَلَىٰ سُرُرࣲ مُّتَقَـٰبِلِینَ ﴿٤٧﴾
وئه‌و كه‌رب ونه‌ڤيانا د دلێن وان دا مه ئيناده‌ر،
لَا یَمَسُّهُمۡ فِیهَا نَصَبࣱ وَمَا هُم مِّنۡهَا بِمُخۡرَجِینَ ﴿٤٨﴾
ئه‌و د به‌حه‌شتێ دا دژين برا وخۆشتڤى، ل سه‌ر ته‌ختێن مه‌زن دڕوينن، به‌رێ وان يێ ل ئێك ودو، نه وه‌ستان ونه زه‌حمه‌ت دگه‌هته وان، وئه‌و هه‌ر وهه‌ر دێ تێدا بن.
۞ نَبِّئۡ عِبَادِیۤ أَنِّیۤ أَنَا ٱلۡغَفُورُ ٱلرَّحِیمُ ﴿٤٩﴾
تو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- بێژه به‌نییێن من: هندى ئه‌زم ئه‌ز باش گونه‌هـ ژێبرێ خودان باوه‌رێن تۆبه‌كه‌رم، يێ دلۆڤانكارم ب وان،
وَأَنَّ عَذَابِی هُوَ ٱلۡعَذَابُ ٱلۡأَلِیمُ ﴿٥٠﴾
وكو عه‌زابا منه عه‌زابا ب ئێش ونه‌خۆش بۆ وان يێن تۆبه نه‌كه‌ن.
وَنَبِّئۡهُمۡ عَن ضَیۡفِ إِبۡرَ ٰهِیمَ ﴿٥١﴾
وتو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- بۆ وان به‌حسێ مێڤانێن ئيبراهيمى ژ ملياكه‌تان بكه، ئه‌وێن مزگينى ب كوڕه‌كى، و ب تێبرنا ملله‌تێ لووطى دايه وى.
إِذۡ دَخَلُوا۟ عَلَیۡهِ فَقَالُوا۟ سَلَـٰمࣰا قَالَ إِنَّا مِنكُمۡ وَجِلُونَ ﴿٥٢﴾
ده‌مێ ئه‌و چووينه نك وى ووان گۆتى: سلاڤ ل ته بن، ئينا وى به‌رسڤا سلاڤا وان دا، پاشى وى خوارن بۆ وان ئينا به‌لێ وان ژێ نه‌خوار، وى گۆت: ئه‌م ژ هه‌وه ب ترسين.
قَالُوا۟ لَا تَوۡجَلۡ إِنَّا نُبَشِّرُكَ بِغُلَـٰمٍ عَلِیمࣲ ﴿٥٣﴾
ملياكه‌تان گۆته وى: نه‌ترسه هندى ئه‌مين ئه‌م يێن هاتين مزگينییێ ب كوڕكه‌كێ پڕزانا ب دينى، كو ئيسحاقه، بده‌ينه ته.
قَالَ أَبَشَّرۡتُمُونِی عَلَىٰۤ أَن مَّسَّنِیَ ٱلۡكِبَرُ فَبِمَ تُبَشِّرُونَ ﴿٥٤﴾
ئيبراهيمى ب مه‌نده‌هۆشى ڤه گۆت: ئه‌رێ هوين مزگينییێ ب كوڕكه‌كى دده‌نه من، وئه‌ز يێ پيربوويم وژنكا من ژى يا پيره، ڤێجا ئه‌ڤه چ مزگينییا عه‌جێبه هوين دده‌نه من؟
قَالُوا۟ بَشَّرۡنَـٰكَ بِٱلۡحَقِّ فَلَا تَكُن مِّنَ ٱلۡقَـٰنِطِینَ ﴿٥٥﴾
وان گۆت: مه ب وێ حه‌قییا خودێ گۆتى مزگينى دا ته، ڤێجا تو ژ بێ هيڤییان نه‌به كو ته كوڕه‌ك ببت.
قَالَ وَمَن یَقۡنَطُ مِن رَّحۡمَةِ رَبِّهِۦۤ إِلَّا ٱلضَّاۤلُّونَ ﴿٥٦﴾
وى گۆت: ژبلی مرۆڤێن خه‌له‌ت يێن ژ ڕێكا حه‌ق دويركه‌فتين كه‌س ژ دلۆڤانییا خودايێ خۆ بێ هيڤى نابت.
قَالَ فَمَا خَطۡبُكُمۡ أَیُّهَا ٱلۡمُرۡسَلُونَ ﴿٥٧﴾
وى گــۆت: ڤـێـجـا گــه‌لـی هـنـارتییان ئه‌و چ كارێ مه‌زنه يێ هوين پێ ژ نك خودێ هاتين؟
قَالُوۤا۟ إِنَّاۤ أُرۡسِلۡنَاۤ إِلَىٰ قَوۡمࣲ مُّجۡرِمِینَ ﴿٥٨﴾
وان گۆت: خودێ ئه‌م يێن هنارتين دا ملله‌تێ لووطى يێ بوتپه‌رێس وسه‌رداچووى تێ ببه‌ين،
إِلَّاۤ ءَالَ لُوطٍ إِنَّا لَمُنَجُّوهُمۡ أَجۡمَعِینَ ﴿٥٩﴾
لووط وخودان باوه‌رێن بنه‌مالا وى تێ نه‌بن، ئه‌م وان تێ نابه‌ين ودێ ڕزگار كه‌ين،
إِلَّا ٱمۡرَأَتَهُۥ قَدَّرۡنَاۤ إِنَّهَا لَمِنَ ٱلۡغَـٰبِرِینَ ﴿٦٠﴾
ژنا لووطى يا كافر تێ نه‌بت مه فه‌رمان دايه ئه‌و د گه‌ل وان بمينت يێن دميننه د عه‌زابێ دا.
فَلَمَّا جَاۤءَ ءَالَ لُوطٍ ٱلۡمُرۡسَلُونَ ﴿٦١﴾
ڤێجا ده‌مێ ملياكه‌تێن هنارتى گه‌هشتينه نك لووطى،
قَالَ إِنَّكُمۡ قَوۡمࣱ مُّنكَرُونَ ﴿٦٢﴾
وى گۆته وان: هوين نه دنياسن.
قَالُوا۟ بَلۡ جِئۡنَـٰكَ بِمَا كَانُوا۟ فِیهِ یَمۡتَرُونَ ﴿٦٣﴾
وان گۆت: نه‌ترسه، هندى ئه‌مين ئه‌م ب وێ عه‌زابێ يێن هاتين ئه‌وا ملله‌تێ ته تێدا كه‌فتییه گومانێ وباوه‌رى پێ نه‌ئيناى،
وَأَتَیۡنَـٰكَ بِٱلۡحَقِّ وَإِنَّا لَصَـٰدِقُونَ ﴿٦٤﴾
وئه‌م ب حه‌قییێ ژ نك خودێ هاتينه، وئه‌م دڕاستگۆينه،
فَأَسۡرِ بِأَهۡلِكَ بِقِطۡعࣲ مِّنَ ٱلَّیۡلِ وَٱتَّبِعۡ أَدۡبَـٰرَهُمۡ وَلَا یَلۡتَفِتۡ مِنكُمۡ أَحَدࣱ وَٱمۡضُوا۟ حَیۡثُ تُؤۡمَرُونَ ﴿٦٥﴾
ڤێجا پشتى پشكه‌ك ژ شه‌ڤێ دچت تو ومرۆڤێن خۆ يێن خودان باوه‌ر ده‌ركه‌ڤن، بلا ئه‌و بچن وتو د دويڤ وان ڕا هه‌ڕه؛ دا كه‌س ژ وان نه‌ڤه‌مينت ڤێجا عه‌زاب ڤێڕا بگه‌هت، وهوين هشيار بن كه‌س ژ هه‌وه ل خۆ نه‌زڤڕت، و ب له‌ز هوين هه...
وَقَضَیۡنَاۤ إِلَیۡهِ ذَ ٰلِكَ ٱلۡأَمۡرَ أَنَّ دَابِرَ هَـٰۤؤُلَاۤءِ مَقۡطُوعࣱ مُّصۡبِحِینَ ﴿٦٦﴾
ومه وه‌حى بۆ لووطى هنارت كو ل ده‌مێ هه‌لاتنا سپێدێ ملله‌تێ ته هه‌مى دێ ئێنه‌تێبرن.
وَجَاۤءَ أَهۡلُ ٱلۡمَدِینَةِ یَسۡتَبۡشِرُونَ ﴿٦٧﴾
وخه‌لكێ باژێرێ لووطى ده‌مێ زانى هنده‌ك مێڤان بۆ لووطى يێن هاتين هاتنه نك وى، وئه‌و ب كه‌يف بوون ومزگينى ددا ئێك ودو؛ دا ئه‌و وان ببه‌ن وخرابییێ د گه‌ل بكه‌ن.
قَالَ إِنَّ هَـٰۤؤُلَاۤءِ ضَیۡفِی فَلَا تَفۡضَحُونِ ﴿٦٨﴾
لووطى گۆته وان: ئه‌ڤه مێڤانێن منن ويێن ل مالا من ڤێجا هوين شه‌رما من نه‌به‌ن،
وَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَلَا تُخۡزُونِ ﴿٦٩﴾
و ژ عه‌زابا خودێ بترسن، ونێزيكى وان نه‌بن، ومن به‌رانبه‌رى مێڤانان شه‌رمزار نه‌كه‌ن.
قَالُوۤا۟ أَوَ لَمۡ نَنۡهَكَ عَنِ ٱلۡعَـٰلَمِینَ ﴿٧٠﴾
ملله‌تێ وى گۆت: ئه‌رێ ما مه تو ژ حه‌واندنا خه‌لكى پاشڤه نه‌بربووى (ووان ڕێ ل به‌ر ڕێڤنگان دگرتن)، ومه نه‌گۆتبوو ته ئه‌م به‌لا خۆ ژێ ڤه ناكه‌ين؟
قَالَ هَـٰۤؤُلَاۤءِ بَنَاتِیۤ إِن كُنتُمۡ فَـٰعِلِینَ ﴿٧١﴾
لووطى گۆت: ئه‌ڤه ژنكێن هه‌وه، كچێن منن، هوين وان ماره بكه‌ن ئه‌گه‌ر هه‌وه تشته‌ك دڤێت، وژن تێرا هه‌وه هه‌نه، ووێ نه‌كه‌ن يا خودێ حه‌رامكرى. ووى گۆت: ئه‌و كچێن منن، چونكى پێغه‌مبه‌ر وه‌كى بابێیه بۆ ملله‌تێ خۆ.
لَعَمۡرُكَ إِنَّهُمۡ لَفِی سَكۡرَتِهِمۡ یَعۡمَهُونَ ﴿٧٢﴾
تشتێ خودێ بڤێت پێ سويند دخۆت، به‌لێ چێ نابت مرۆڤ ب تشته‌كى -ژبلی خودێ- سويند بخۆت، وخودێ ب ژينا موحه‌ممه‌دى -سلاڤ لێ بن- سويند دخۆت، وه‌ك قه‌درگرتن بۆ وى. هندى ملله‌تێ لووطينه د بێ ئاگه‌هییه‌كا دژوار دانــه،
فَأَخَذَتۡهُمُ ٱلصَّیۡحَةُ مُشۡرِقِینَ ﴿٧٣﴾
حه‌تا ل ده‌مێ ڕۆژهه‌لاتێ عه‌زاب ب سه‌ر وان دا هاتى.
فَجَعَلۡنَا عَـٰلِیَهَا سَافِلَهَا وَأَمۡطَرۡنَا عَلَیۡهِمۡ حِجَارَةࣰ مِّن سِجِّیلٍ ﴿٧٤﴾
ئينا مـــه گــونــدێن وان ده‌رنشيفكرن، ومــه هنده‌ك به‌رێن ژ ته‌قنا هشك وڕه‌ق چێكرى ل وان باراندن.
إِنَّ فِی ذَ ٰلِكَ لَءَایَـٰتࣲ لِّلۡمُتَوَسِّمِینَ ﴿٧٥﴾
هندى د وێ چه‌ندێ دايه يا هاتییه سه‌رێ وان نيشان وشيره‌ت بۆ وان هه‌نه يێن هزرێن خۆ تێدا بكه‌ن ووجه‌كێ بۆ خۆ ژێ بگرن،
وَإِنَّهَا لَبِسَبِیلࣲ مُّقِیمٍ ﴿٧٦﴾
وهندى گوندێن وانه ل سه‌ر ڕێكه‌كێنه ڕێڤنگ تێڕا دچن.
إِنَّ فِی ذَ ٰلِكَ لَءَایَةࣰ لِّلۡمُؤۡمِنِینَ ﴿٧٧﴾
هندى د تێبرنا وان دايه نيشانه‌كا ئاشكه‌را بۆ خودان باوه‌ران هه‌يه.
وَإِن كَانَ أَصۡحَـٰبُ ٱلۡأَیۡكَةِ لَظَـٰلِمِینَ ﴿٧٨﴾
و ب ڕاستى خه‌لكێ وى باژێرێ تژى داروبار ل دۆران -كو ملله‌تێ شوعه‌يبى بوون- زۆردارى ل خۆ كربوو كو كوفر كرى،
فَٱنتَقَمۡنَا مِنۡهُمۡ وَإِنَّهُمَا لَبِإِمَامࣲ مُّبِینࣲ ﴿٧٩﴾
ئينا مه ب هژاندنێ وعه‌زابا ڕۆژا عه‌ورى تۆل ل وان ڤه‌كر، وهندى وارێ ملله‌تێ لووطى وشوعيبیيه ل سه‌ر ڕێكه‌كا ئاشكه‌رايه خه‌لك ل ده‌مێ وه‌غه‌ران تێڕا دبۆرن.
وَلَقَدۡ كَذَّبَ أَصۡحَـٰبُ ٱلۡحِجۡرِ ٱلۡمُرۡسَلِینَ ﴿٨٠﴾
و ب ڕاستى خه‌لكێ (نهالا حيجرێ) صالح سلاڤ لێ بن دره‌وين ده‌رێخست، كو ملله‌تێ ثه‌موودى بوون، ووان ب وێ چه‌ندێ دره‌و ب هه‌مى پێغه‌مبه‌ران كر؛ چونكى هه‌چییێ باوه‌رییێ ب پێغه‌مبه‌ره‌كى نه‌ئينت ئه‌و وى باوه‌رى ب چو پێغه‌مبه‌را...
وَءَاتَیۡنَـٰهُمۡ ءَایَـٰتِنَا فَكَانُوا۟ عَنۡهَا مُعۡرِضِینَ ﴿٨١﴾
ومه ئايه‌تێن خۆ ئه‌وێن ڕاستییا وى تشتى ئاشكه‌را دكه‌ن يێ صالح پێ هاتى دا بوونه ملله‌تێ صالحى، وحێشتر ئێك ژ وان ئايه‌تان بوو، به‌لێ وان وجه‌ك بۆ خۆ ژێ نه‌گرت، وپشتا خۆ دايێ.
وَكَانُوا۟ یَنۡحِتُونَ مِنَ ٱلۡجِبَالِ بُیُوتًا ءَامِنِینَ ﴿٨٢﴾
ووان خانى د چيایان دكۆلان، وئه‌و ژێ دپشتڕاست بوون كو ب سه‌ر وان دا ناهه‌ڕفن.
فَأَخَذَتۡهُمُ ٱلصَّیۡحَةُ مُصۡبِحِینَ ﴿٨٣﴾
ئينا ل ده‌مێ سپێدێ زوى قێرییا عه‌زابێ ئه‌و گرتن،
فَمَاۤ أَغۡنَىٰ عَنۡهُم مَّا كَانُوا۟ یَكۡسِبُونَ ﴿٨٤﴾
ڤێجا مال وخانییێن وان يێن د چيایان ڕا عه‌زاب ژ وان پاشڤه نه‌بر، وئه‌و هێزا بۆ وان هاتییه‌دان ژى چو فايدێ وان نه‌كر.
وَمَا خَلَقۡنَا ٱلسَّمَـٰوَ ٰتِ وَٱلۡأَرۡضَ وَمَا بَیۡنَهُمَاۤ إِلَّا بِٱلۡحَقِّۗ وَإِنَّ ٱلسَّاعَةَ لَءَاتِیَةࣱۖ فَٱصۡفَحِ ٱلصَّفۡحَ ٱلۡجَمِیلَ ﴿٨٥﴾
وهه‌ما ب حه‌قییێ مه عه‌سمان وعه‌رد وئه‌و تشتێ د ناڤبه‌را وان دا ئافراندينه؛ دا ئه‌و ببنه نيشان ل سه‌ر شيانا ئافرانده‌رێ وان، وكو ئه‌و ب تنێ هێژايه په‌رستن بۆ بێته‌كرن. وهندى ئه‌و ده‌مه يێ كو قيامه‌ت دێ تێدا ڕابت هه...
إِنَّ رَبَّكَ هُوَ ٱلۡخَلَّـٰقُ ٱلۡعَلِیمُ ﴿٨٦﴾
هندى خودايێ ته‌يه ئه‌وه پڕئافرانده‌رێ هه‌ر تشته‌كى، يێ گه‌له‌ك زانا پێ، ڤێجا تشته‌ك ل عه‌رد وعه‌سمانان وى بێزار ناكه‌ت، و ل وى به‌رزه نابت.
وَلَقَدۡ ءَاتَیۡنَـٰكَ سَبۡعࣰا مِّنَ ٱلۡمَثَانِی وَٱلۡقُرۡءَانَ ٱلۡعَظِیمَ ﴿٨٧﴾
و ب ڕاستى مه فاتحا قورئانێ دايه ته -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر-، كو حه‌فت ئايه‌ته د هه‌مى نڤێژان دا دئێته دوباره‌كرن، ومه قورئانا مه‌زن دايه ته.
لَا تَمُدَّنَّ عَیۡنَیۡكَ إِلَىٰ مَا مَتَّعۡنَا بِهِۦۤ أَزۡوَ ٰجࣰا مِّنۡهُمۡ وَلَا تَحۡزَنۡ عَلَیۡهِمۡ وَٱخۡفِضۡ جَنَاحَكَ لِلۡمُؤۡمِنِینَ ﴿٨٨﴾
تو ب چاڤێن خۆ به‌رێ خۆ نه‌ده وان خۆشییێن دنيايێ يێن مه داينه كافران، وتو خوزییا وان ڕانه‌هێله، وتو ل سه‌ر كــوفــرا وان ب خه‌م نه‌كه‌ڤه، وچه‌نگێ خۆ بۆ خودان باوه‌ران بچه‌مينه.
وَقُلۡ إِنِّیۤ أَنَا ٱلنَّذِیرُ ٱلۡمُبِینُ ﴿٨٩﴾
وتو بێژه: ئه‌زم يێ ترساندنێ دكه‌م وڕێكا باوه‌رى ئينانا ب خودێ بۆ مرۆڤان ئاشكه‌را دكه‌م،
كَمَاۤ أَنزَلۡنَا عَلَى ٱلۡمُقۡتَسِمِینَ ﴿٩٠﴾
وئه‌ز هه‌وه دترسينم كو عه‌زاب ب سه‌ر هه‌وه دا بێت، وه‌كى خودێ ب سه‌ر وان دا ئيناى يێن قورئان پارچه پارچه كرى ژ جوهى وفه‌لان وكافرێن قوره‌یشییان، ڤێجا باوه‌رى ب هنده‌كێ ئيناى، وكوفر ب هنده‌كێ كرى.
ٱلَّذِینَ جَعَلُوا۟ ٱلۡقُرۡءَانَ عِضِینَ ﴿٩١﴾
وئه‌و ئه‌ون يێن قورئان پارچه پارچه كرى، هنده‌ك دبێژن: ئه‌و سێره‌به‌ندییه، وهنده‌ك دبێژن: ئه‌و خێڤزانكییه؛ دا بـــه‌رێ مــرۆڤــان ژ هيدايه‌تێ بده‌نه پاش.
فَوَرَبِّكَ لَنَسۡءَلَنَّهُمۡ أَجۡمَعِینَ ﴿٩٢﴾
ڤێجا سويند ب خودايێ ته ئه‌م ل ڕۆژا قيامه‌تێ دێ حسێبێ د گه‌ل وان كه‌ين ودێ وان هه‌مییان جزاده‌ين،
عَمَّا كَانُوا۟ یَعۡمَلُونَ ﴿٩٣﴾
سه‌را كارێ وان كرى. و د ڤێ چه‌ندێ دا ترساندن بۆ وان هه‌يه كو ئه‌و ڤان كارێن كرێت بكه‌ن.
فَٱصۡدَعۡ بِمَا تُؤۡمَرُ وَأَعۡرِضۡ عَنِ ٱلۡمُشۡرِكِینَ ﴿٩٤﴾
ڤێجا تو ده‌نگێ خۆ ب وێ گازییا حه‌ق يا خودێ فه‌رمان پێ ل ته كرى بلند بكه، وپويته ب بوتپه‌رێسان نه‌كه.
إِنَّا كَفَیۡنَـٰكَ ٱلۡمُسۡتَهۡزِءِینَ ﴿٩٥﴾
هندى ئه‌مين ئه‌م به‌سى ته‌ينه ومــه به‌لایا تڕانه‌پێكه‌ران ژ مه‌زنێن قوره‌يشییان ژ ته ڤه‌كرییه،
ٱلَّذِینَ یَجۡعَلُونَ مَعَ ٱللَّهِ إِلَـٰهًا ءَاخَرَۚ فَسَوۡفَ یَعۡلَمُونَ ﴿٩٦﴾
ئه‌وێن صه‌نه‌م بۆ خودێ كرينه هه‌ڤپشك، وپاشى ئه‌و دێ دويماهییا كارێ خۆ ل دنيايێ وئاخره‌تێ زانن.
وَلَقَدۡ نَعۡلَمُ أَنَّكَ یَضِیقُ صَدۡرُكَ بِمَا یَقُولُونَ ﴿٩٧﴾
و ب ڕاستى ئه‌م دزانين كو سنگێ ته ته‌نگ دبت -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر-؛ ژ به‌ر وێ گۆتنا بوتپه‌رێس د ده‌ر حه‌قا ته وگازییا ته دا دبێژن.
فَسَبِّحۡ بِحَمۡدِ رَبِّكَ وَكُن مِّنَ ٱلسَّـٰجِدِینَ ﴿٩٨﴾
ڤێجا ل ده‌مێ تو بێنته‌نگ دبى تو ل خودايێ خۆ بزڤڕه، و ب سوپاسى ڤه شوكرا وى بكه، ووى پاك وپيرۆز بكه، وتو ژ وان به يێن نڤێژان بۆ خودێ دكه‌ن وعيباده‌تێ وى دكه‌ن، ئه‌و به‌سى ته‌يه كو خه‌مێ ژ ته دوير بكه‌ت.
وَٱعۡبُدۡ رَبَّكَ حَتَّىٰ یَأۡتِیَكَ ٱلۡیَقِینُ ﴿٩٩﴾
وتو به‌رده‌وامییێ د په‌رستنا خودايێ خۆ دا بكه هندى تو يێ زێندى بى حه‌تا مرن دگه‌هته ته. وپێغه‌مبه‌رى وه كر.