سورة الإسرَاء · ئایەت ١

۞ سُبۡحَـٰنَ ٱلَّذِیۤ أَسۡرَىٰ بِعَبۡدِهِۦ لَیۡلࣰا مِّنَ ٱلۡمَسۡجِدِ ٱلۡحَرَامِ إِلَى ٱلۡمَسۡجِدِ ٱلۡأَقۡصَا ٱلَّذِی بَـٰرَكۡنَا حَوۡلَهُۥ لِنُرِیَهُۥ مِنۡ ءَایَـٰتِنَاۤۚ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلسَّمِیعُ ٱلۡبَصِیرُ ﴿١﴾

تەفسیرا ساناهی

خودايێ مه‌زن خۆ پاك ومه‌زن دكه‌ت؛ چونكى ئه‌و دشێت وى تشتى بكه‌ت يێ كه‌سێ دى ژبلی وى نه‌شێت بكه‌ت، ژ وى پێڤه‌تر چو خودايێن دى نينن، ئه‌وه‌ ل ده‌مه‌كێ شه‌ڤێ به‌نییێ خۆ موحه‌ممه‌د -سلاڤ لێ بن- ب له‌شى وڕحێ ڤه‌ ژ مزگه‌فتا حه‌رام ل (مه‌كه‌هێ) برییه‌ مزگه‌فتا ئه‌قصايێ ل (به‌يتولمه‌قدسێ) ئه‌وا خودێ ل دۆرێن وێ به‌ره‌كه‌ت هاڤێتییه‌ شينكاتى وبه‌رهه‌مێ چاندییێ وێ، وئه‌و كرییه‌ جهێ گه‌له‌ك پێغه‌مبه‌ران؛ دا ئه‌و عه‌جێبییێن شيانا خودێ وده‌ليلێن ئێكينییا وى ببينت. هندى خودێیه‌ گوهدێرێ گۆتنێن به‌نییێن خۆيه‌، و ب كارێن وان يێ بينه‌ره‌، هه‌ر ئێكى -وه‌كى ئه‌و یێ ژ هه‌ژى- ل دنیایێ وئاخره‌تێ جزایێ وى دده‌تێ.