سورة الإسرَاء · ئایەت ٦٠
وَإِذۡ قُلۡنَا لَكَ إِنَّ رَبَّكَ أَحَاطَ بِٱلنَّاسِۚ وَمَا جَعَلۡنَا ٱلرُّءۡیَا ٱلَّتِیۤ أَرَیۡنَـٰكَ إِلَّا فِتۡنَةࣰ لِّلنَّاسِ وَٱلشَّجَرَةَ ٱلۡمَلۡعُونَةَ فِی ٱلۡقُرۡءَانِۚ وَنُخَوِّفُهُمۡ فَمَا یَزِیدُهُمۡ إِلَّا طُغۡیَـٰنࣰا كَبِیرࣰا ﴿٦٠﴾
تەفسیرا ساناهی
وتو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- ل بيرا خۆ بينه‌ڤه ده‌مێ مه گۆتییه ته: هندى خودايێ ته‌يه ب شيان وزانينا خۆ دۆرا ل مرۆڤان گرتى. وئه‌و ديتنا عه‌جێب يا ل شه‌ڤا ئيسراء ومعراجێ ب چاڤ مه نيشا ته داى بۆ تشته‌كى نه‌بوويه ژ هندێ پێڤه‌تر كو مرۆڤ پێ بێنه جه‌ڕباندن؛ دا كافر پێ ژ خودان باوه‌رى بێته ڤاڤارتن، ومه دارا زه‌ققومێ يا مه‌لعوون ئه‌وا د قورئانێ دا به‌حس ژێ هاتییه‌كرن نه‌كرییه تشته‌ك ژبلی هندێ كو مرۆڤ پێ بێنه جه‌ڕباندن. وئه‌م بوتپه‌رێسان ب گه‌له‌ك ڕه‌نگێن ئايه‌ت وعه‌زابان دترسينين، به‌لێ ترساندن ژ كوفرێ وسه‌رداچوونێ پێڤه‌تر چويێ ل وان زێده ناكه‌ت.