سورة الكَهف · ئایەت ١٤
وَرَبَطۡنَا عَلَىٰ قُلُوبِهِمۡ إِذۡ قَامُوا۟ فَقَالُوا۟ رَبُّنَا رَبُّ ٱلسَّمَـٰوَ ٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ لَن نَّدۡعُوَا۟ مِن دُونِهِۦۤ إِلَـٰهࣰاۖ لَّقَدۡ قُلۡنَاۤ إِذࣰا شَطَطًا ﴿١٤﴾
تەفسیرا ساناهی
ومه دلێن وان ب باوه‌رییێ ب هێز ئێخست بوون، ومه موكمى ودژوارى ل سه‌ر باوه‌رییێ دابوو وان، ده‌مێ ئه‌و ل به‌ر سنگێ مه‌لكێ كافر ڕابووين ووى لۆمه‌ى وان كرى سه‌را هێلانا وان بۆ صه‌نه‌م په‌رێسییێ ڤێجا وان گۆتێ: خودايێ مه يێ ئه‌م په‌رستنێ بۆ وى دكه‌ين خودايێ عه‌سمانان وعه‌ردییه، ژ وى پێڤه‌تر ئه‌م په‌رستنا چو خودايێن دى ناكه‌ين، ئه‌گه‌ر ئه‌م تشته‌كێ دى ژبلی ڤێ گۆتنێ بێژين ئه‌و مه گۆتنه‌كا دوير ژ حه‌قییێ گۆت.