سورة الكَهف · ئایەت ٥٧
وَمَنۡ أَظۡلَمُ مِمَّن ذُكِّرَ بِءَایَـٰتِ رَبِّهِۦ فَأَعۡرَضَ عَنۡهَا وَنَسِیَ مَا قَدَّمَتۡ یَدَاهُۚ إِنَّا جَعَلۡنَا عَلَىٰ قُلُوبِهِمۡ أَكِنَّةً أَن یَفۡقَهُوهُ وَفِیۤ ءَاذَانِهِمۡ وَقۡرࣰاۖ وَإِن تَدۡعُهُمۡ إِلَى ٱلۡهُدَىٰ فَلَن یَهۡتَدُوۤا۟ إِذًا أَبَدࣰا ﴿٥٧﴾
تەفسیرا ساناهی
وكه‌س ژ وى زۆردارتر نينه يێ ب ئايه‌تێن ئاشكه‌را يێن خودايێ وى شيره‌ت لێ بێنه‌كرن، وئه‌و ڕوییێ خۆ ژێ وه‌رگێڕته نه‌حه‌قییا خۆ، ووان كريارێن كرێت يێن وى كرين ئه‌و ژ بير بكه‌ت وژێ تۆبه نه‌كه‌ت، هندى ئه‌مين مه په‌رده ل سه‌ر دلێن وان داناينه، ڤێجا ئه‌و د قورئانێ ناگه‌هن، ووێ خێرێ نزانن يا تێدا هه‌ى، ومه كه‌ڕاتى د گوهێن وان دا دانايه، ڤێجا وان گوهـ لێ نابت ومفایى بۆ خۆ ژێ وه‌رناگرن، وئه‌گه‌ر تو به‌رێ وان بده‌يه باوه‌رییێ ئه‌و قه‌ت د به‌رسڤا ته نائێن، و ب هيدايه‌ت ناكه‌ڤن.