سورة مَريَم · ئایەت ٢٦
فَكُلِی وَٱشۡرَبِی وَقَرِّی عَیۡنࣰاۖ فَإِمَّا تَرَیِنَّ مِنَ ٱلۡبَشَرِ أَحَدࣰا فَقُولِیۤ إِنِّی نَذَرۡتُ لِلرَّحۡمَـٰنِ صَوۡمࣰا فَلَنۡ أُكَلِّمَ ٱلۡیَوۡمَ إِنسِیࣰّا ﴿٢٦﴾
تەفسیرا ساناهی
ڤێجا تــو ژ وان ڕتابان بـخــۆ، و ژ ئاڤێ ڤه‌خۆ، ودلێ خـۆ ب وى زارۆكى خۆش بكه، وئه‌گه‌ر ته مرۆڤه‌ك ديت ووى پسيارا ڤێ مه‌سه‌لێ ژ ته كر تو بێژێ: هندى ئه‌زم من ل سه‌ر خۆ واجب كرییه كو خۆ بێ ده‌نگ بكه‌م، ڤێجا ئه‌ڤرۆ ئه‌ز د گه‌ل چو مرۆڤان نائاخڤم. وخۆ بێ ده‌نگكرن د شريعه‌تێ وان دا عيباده‌ت بوو، به‌لێ ئه‌و چه‌نده د شريعه‌تێ موحه‌ممه‌دى دا -سلاڤ لێ بن- نينه.