سورة مَريَم · ئایەت ٦١

جَنَّـٰتِ عَدۡنٍ ٱلَّتِی وَعَدَ ٱلرَّحۡمَـٰنُ عِبَادَهُۥ بِٱلۡغَیۡبِۚ إِنَّهُۥ كَانَ وَعۡدُهُۥ مَأۡتِیࣰّا ﴿٦١﴾

تەفسیرا ساناهی

به‌حه‌شتێن كو ئه‌و هه‌ر تێدا بمينن، وئه‌ون يێن خودايێ پڕدلۆڤان سۆز پێ دايه‌ به‌نییێن خۆ وبێى ئه‌و ببينن وان باوه‌رى پێ ئينا بوو، هندى سۆزا خودێیه‌ بۆ به‌نییێن وى ب ڤێ به‌حه‌شتێ هه‌ر دێ ب جهـ ئێت.