سورة البَقَرَة · ئایەت ١٩٧
ٱلۡحَجُّ أَشۡهُرࣱ مَّعۡلُومَـٰتࣱۚ فَمَن فَرَضَ فِیهِنَّ ٱلۡحَجَّ فَلَا رَفَثَ وَلَا فُسُوقَ وَلَا جِدَالَ فِی ٱلۡحَجِّۗ وَمَا تَفۡعَلُوا۟ مِنۡ خَیۡرࣲ یَعۡلَمۡهُ ٱللَّهُۗ وَتَزَوَّدُوا۟ فَإِنَّ خَیۡرَ ٱلزَّادِ ٱلتَّقۡوَىٰۖ وَٱتَّقُونِ یَـٰۤأُو۟لِی ٱلۡأَلۡبَـٰبِ ﴿١٩٧﴾
تەفسیرا ساناهی
ده‌مێ حه‌جێ چه‌ند هه‌يڤه‌كێن ئاشكه‌رانه وئه‌و: شه‌ووال، وذولقه‌عده، وده‌هـ ڕۆژ ژ ذولحجێنه. ڤـێـجا هه‌چییێ ل وى ده‌مى ب ئیحرامان حه‌ج ل سه‌ر خۆ فه‌ركر، چوونا نڤينێ وگۆتن وكارێن بۆ وێ دبنه ده‌ستپێك، وده‌ركه‌فتنا ژ بن ئه‌مرێ خودێ ب كرنا گونه‌هان، وجڕه‌كێشانا ل حه‌جێ يا كو سه‌رى دكێشته كه‌رب ونه‌ڤيانێ بۆ وى دحه‌رامن. وهه‌ر خێره‌كا هوين بكه‌ن خودێ پێ دزانت، وهه‌ر ئێكى ئه‌و دێ جزايێ وى ده‌تێ. وبۆ وه‌غه‌را حه‌جێ هوين زاده‌كى ژ خوارن وڤه‌خوارنێ د گه‌ل خۆ ببه‌ن، وزاده‌كى ژ كارێن چاك بۆ ئاخره‌تێ، چونكى هندى باشترين زاده ته‌قوايا خودێیه، وهوین ژ من بترسن گه‌لى خودانێن عه‌قلێ ساخله‌م.