سورة الأنبيَاء · ئایەت ٤٧

وَنَضَعُ ٱلۡمَوَ ٰزِینَ ٱلۡقِسۡطَ لِیَوۡمِ ٱلۡقِیَـٰمَةِ فَلَا تُظۡلَمُ نَفۡسࣱ شَیۡءࣰاۖ وَإِن كَانَ مِثۡقَالَ حَبَّةࣲ مِّنۡ خَرۡدَلٍ أَتَیۡنَا بِهَاۗ وَكَفَىٰ بِنَا حَـٰسِبِینَ ﴿٤٧﴾

تەفسیرا ساناهی

وخودێ ته‌رازییا ب دادى بۆ حسێبێ ل ڕۆژا قيامه‌تێ ددانت، وئه‌و زۆردارییێ نه‌ ل ڤان ونه‌ ل كه‌سێ دى ناكه‌ت، ئه‌گه‌ر خۆ هندى دندكه‌كێ ژى خودانى باشى يان خرابى كربت دێ حسێبا وى بۆ ئێته‌دان. وخودێ به‌سه‌ كو كريارێن به‌نییێن خۆ بهژمێرت، وجزايێ وان سه‌را بده‌ت.