سورة الحج · ئایەت ٢٦
وَإِذۡ بَوَّأۡنَا لِإِبۡرَ ٰهِیمَ مَكَانَ ٱلۡبَیۡتِ أَن لَّا تُشۡرِكۡ بِی شَیۡءࣰا وَطَهِّرۡ بَیۡتِیَ لِلطَّاۤئِفِینَ وَٱلۡقَاۤئِمِینَ وَٱلرُّكَّعِ ٱلسُّجُودِ ﴿٢٦﴾
تەفسیرا ساناهی
وتو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- به‌حس بكه ده‌مێ مه جهێ به‌يتێ بۆ ئيبراهيمى ئاشكه‌راكرى، ومه بۆ وى ده‌سنيشانكرى وبه‌رى هنگى ئه‌و نه يێ ديار بوو، ومه فه‌رمان لێ كر كو ئه‌و وێ ل سه‌ر ته‌قوایا خودێ وته‌وحيدا وى وپاقژكرنا ژ كوفرێ وبدعه وپيسییان ئاڤاكه‌ت؛ دا ئه‌و بۆ وان فره‌هـ ببت يێن ل دۆر دزڤڕن، ونڤێژێ لێ دكه‌ن.