سورة النَّمل · ئایەت ٤٤

قِیلَ لَهَا ٱدۡخُلِی ٱلصَّرۡحَۖ فَلَمَّا رَأَتۡهُ حَسِبَتۡهُ لُجَّةࣰ وَكَشَفَتۡ عَن سَاقَیۡهَاۚ قَالَ إِنَّهُۥ صَرۡحࣱ مُّمَرَّدࣱ مِّن قَوَارِیرَۗ قَالَتۡ رَبِّ إِنِّی ظَلَمۡتُ نَفۡسِی وَأَسۡلَمۡتُ مَعَ سُلَیۡمَـٰنَ لِلَّهِ رَبِّ ٱلۡعَـٰلَمِینَ ﴿٤٤﴾

تەفسیرا ساناهی

بۆ وێ هاته‌ گۆتن: هه‌ڕه‌ د قه‌سرێ ڤه‌، وحه‌وشا قه‌سرێ يا ژ ناڤ دا ب شيشێ هاتبوو چێكرن وئاڤ د بن دا دچوو، ڤێجا ده‌مێ وێ ئه‌و ديتى وێ هزركر ئاڤه‌ يا دچت وپێل يێ ڤێ دكه‌ڤن، ئينا وێ ده‌همه‌نا خۆ هلدا دا بده‌ته‌ ئاڤێ بێى كراسێ وێ ته‌ڕ ببت، سوله‌يمانى گۆتێ: ئه‌و عه‌رده‌كه‌ ژ شيشێ يێ هاتییه‌ چێكرن وئاڤ د بن دا دچت. هنگى وێ گۆت: خودايێ من هندى ئه‌زم من زۆردارى ل خۆ كربوو ژ به‌ر وێ شركا من كرى، وئه‌ز د گه‌ل سوله‌يمانى هاتمه‌ د دينێ خودێ دا خودايێ هه‌مى چێكرییان.