سورة النَّمل · ئایەت ٦٠
أَمَّنۡ خَلَقَ ٱلسَّمَـٰوَ ٰتِ وَٱلۡأَرۡضَ وَأَنزَلَ لَكُم مِّنَ ٱلسَّمَاۤءِ مَاۤءࣰ فَأَنۢبَتۡنَا بِهِۦ حَدَاۤئِقَ ذَاتَ بَهۡجَةࣲ مَّا كَانَ لَكُمۡ أَن تُنۢبِتُوا۟ شَجَرَهَاۤۗ أَءِلَـٰهࣱ مَّعَ ٱللَّهِۚ بَلۡ هُمۡ قَوۡمࣱ یَعۡدِلُونَ ﴿٦٠﴾
تەفسیرا ساناهی
وتو پسيارێ ژ وان بكه: كێ عه‌سمان وعه‌رد ئافراندينه، وئاڤه‌ك بۆ هه‌وه ژ عه‌سمانى ئينايه خوارێ، ڤێجا باغ وبيستانێن خودان جوانى وخوشكۆكى پێ شين كرن؟ ئه‌گه‌ر خودێ ئاڤ ژ عه‌سمانى نه‌باراندبا بۆ هه‌وه نه‌دبوو كو هوين داروبارێ وان باغان شين بكه‌ن. هندى په‌رستنا وییه ئه‌وه حه‌قى، وپه‌رستنا تشته‌كێ دى ژبلی وى نه‌حه‌قییه. ئه‌رێ خودایه‌كێ دى د گه‌ل خــودێ ئـــه‌ڤ كاره كــريـنــه حه‌تا بۆ خودێ ببته شريك وپه‌رستنا وى ژى بێته‌كـرن؟ به‌لكى ئه‌ڤ بوتپه‌رێسه ملله‌ته‌كن به‌رێ خۆ ژ ڕێكا حه‌قییێ وباوه‌رییێ وه‌ردگێڕن، وهنده‌كان د په‌رستن ومه‌زنكرنێ دا دئيننه ڕێزا خودێ.