سورة آل عِمران · ئایەت ١٥٦
یَـٰۤأَیُّهَا ٱلَّذِینَ ءَامَنُوا۟ لَا تَكُونُوا۟ كَٱلَّذِینَ كَفَرُوا۟ وَقَالُوا۟ لِإِخۡوَ ٰنِهِمۡ إِذَا ضَرَبُوا۟ فِی ٱلۡأَرۡضِ أَوۡ كَانُوا۟ غُزࣰّى لَّوۡ كَانُوا۟ عِندَنَا مَا مَاتُوا۟ وَمَا قُتِلُوا۟ لِیَجۡعَلَ ٱللَّهُ ذَ ٰلِكَ حَسۡرَةࣰ فِی قُلُوبِهِمۡۗ وَٱللَّهُ یُحۡیِۦ وَیُمِیتُۗ وَٱللَّهُ بِمَا تَعۡمَلُونَ بَصِیرࣱ ﴿١٥٦﴾
تەفسیرا ساناهی
ئه‌ى ئه‌وێن باوه‌رى ب خودێ وپێغه‌مبه‌رێ وى ئيناى، وكار ب شریعه‌تێ وى كرى، هوین وه‌كى وان كافران نه‌بن يێن باوه‌رى ب خودايێ خۆ نه‌ئيناى، هندى ئه‌ون ئه‌و دبێژنه برايێن خۆ ژ كافران ده‌مێ ئه‌و ده‌ردكه‌ڤن وبۆ كۆمكرنا ڕزقى ل عه‌ردى دگه‌ڕيێن، يان ژى د گه‌ل شه‌ڕكه‌ران ده‌ردكه‌ڤنه غه‌زايێ ڤێجا دمرن يان تێنه‌كوشتن: ئه‌گه‌ر ئه‌و ده‌رنه‌كه‌فتبانه، وشه‌ڕ نه‌كربا، ومابانه ل نك مه، ئه‌و نه‌دمرن ونه‌دهاتنه كوشتن. وئه‌ڤ گۆتنه پتر وان دئێشينت وخه‌مێ وكه‌سه‌رێ ل وان زێده دكه‌ت، ڤێجا هندى خودان باوه‌رن دزانن ئه‌ڤ چه‌نده ب قه‌ده‌را خودێیه، له‌و خودێ به‌رێ وان دده‌ته هيدايه‌تێ، وموصيبه‌تێ ل سه‌ر وان سڤك دكه‌ت، وخودێ وى دهێلته ساخ يێ وى ژين بۆ حه‌زكرى ئه‌گه‌ر خۆ ڕێڤنگ یان جیهادكه‌ر ژى بت، وئه‌و وى دمرينت يێ ئه‌جه‌لێ وى ب دويماهى بێت، ئه‌گه‌ر خۆ ل مالا خۆ ژى بت. وخودێ ب هه‌مى كارێ هه‌وه يێ بينه‌ره، وئه‌و دێ هه‌وا سه‌را جزا ده‌ت.