سورة آل عِمران · ئایەت ١٦١
وَمَا كَانَ لِنَبِیٍّ أَن یَغُلَّۚ وَمَن یَغۡلُلۡ یَأۡتِ بِمَا غَلَّ یَوۡمَ ٱلۡقِیَـٰمَةِۚ ثُمَّ تُوَفَّىٰ كُلُّ نَفۡسࣲ مَّا كَسَبَتۡ وَهُمۡ لَا یُظۡلَمُونَ ﴿١٦١﴾
تەفسیرا ساناهی
ونه‌بوويه بۆ پێغه‌مبه‌ره‌كى كو خيانه‌تێ ل هه‌ڤالێن خۆ بكه‌ت وتشته‌كى ژ ده‌سكه‌فتییان ژ بلى وى یێ خودێ بۆ دانایى بۆ خۆ ببه‌ت، وهه‌چییێ ژ هه‌وه وێ چه‌ندێ بكه‌ت، ل ڕۆژا قيامه‌تێ ئه‌و دێ ئێت وى تشتى هلگرت يێ وى برى؛ دا ل پێش چاڤ شه‌رما وى پێ بچت، پاشى هه‌ر ئێكى جزايێ وى ب تمامى وبێ كێمكرن وزۆردارى دێ بۆ ئێته‌دان.