سورة آل عِمران · ئایەت ١٧٠

فَرِحِینَ بِمَاۤ ءَاتَىٰهُمُ ٱللَّهُ مِن فَضۡلِهِۦ وَیَسۡتَبۡشِرُونَ بِٱلَّذِینَ لَمۡ یَلۡحَقُوا۟ بِهِم مِّنۡ خَلۡفِهِمۡ أَلَّا خَوۡفٌ عَلَیۡهِمۡ وَلَا هُمۡ یَحۡزَنُونَ ﴿١٧٠﴾

تەفسیرا ساناهی

ئه‌و دكه‌يفخۆشن ب وێ منه‌تا خودێ ل وان كرى، ووى ژ قه‌نجییا خۆ يا مه‌زن وكه‌ره‌ما خۆ يا به‌رفره‌هـ دايێ، ووان كه‌يف ب برايێن خۆ يێن موجاهد دئێت ئه‌وێن وان ل پشت خۆ هێلاينه‌ ل دنيايێ؛ دا ئه‌و ژى ب وێ سه‌ركه‌فتنێ ب سه‌ركه‌ڤن يا ئه‌و پێ سه‌ركه‌فتين، ژ به‌ر كو ئه‌و دزانن هندى ئه‌ون ئه‌و ژى دێ گه‌هنه‌ وێ خێرێ يا ئه‌و گه‌هشتينێ، ئه‌گه‌ر ئه‌و ژى د ڕێكا خودێ دا هاتنه‌ كوشتن، وكو چو ترس ل سه‌ر وان د وى تشتى دا يـــێ ل ئاخره‌تێ دئێته‌ ڕێكا وان نينه‌، وئــه‌و ب خه‌م ناكه‌ڤن ل سه‌ر وێ بارا نه‌گه‌هشتییه‌ وان ژ دنيايێ.