سورة آل عِمران · ئایەت ١٩٥
فَٱسۡتَجَابَ لَهُمۡ رَبُّهُمۡ أَنِّی لَاۤ أُضِیعُ عَمَلَ عَـٰمِلࣲ مِّنكُم مِّن ذَكَرٍ أَوۡ أُنثَىٰۖ بَعۡضُكُم مِّنۢ بَعۡضࣲۖ فَٱلَّذِینَ هَاجَرُوا۟ وَأُخۡرِجُوا۟ مِن دِیَـٰرِهِمۡ وَأُوذُوا۟ فِی سَبِیلِی وَقَـٰتَلُوا۟ وَقُتِلُوا۟ لَأُكَفِّرَنَّ عَنۡهُمۡ سَیِّءَاتِهِمۡ وَلَأُدۡخِلَنَّهُمۡ جَنَّـٰتࣲ تَجۡرِی مِن تَحۡتِهَا ٱلۡأَنۡهَـٰرُ ثَوَابࣰا مِّنۡ عِندِ ٱللَّهِۚ وَٱللَّهُ عِندَهُۥ حُسۡنُ ٱلثَّوَابِ ﴿١٩٥﴾
تەفسیرا ساناهی
ئينا خودێ دوعایا وان قهبويل كر كو هندى ئهوه ئهو كارێ چو كاركهرهكى ژ وان بهرزه ناكهت، چ يێ نێر بت چ يێ مێ، وئهو د براينییا دينى دا و د قهبويلكرنا كريار وجزادانێ دا وهكى ئێكن، ڤێجا ئهوێن پێخهمهت ڕازيبوونا خودێ مشهخت بووين، و ژ وارێن وان هاتينه دهرێخستن، و د ڕێكا عهبدينییا خودايێ خۆ دا نهخۆشى هاتییه سهرى، و د رێكا خودێ دا شهڕكرى وپێخهمهت بلندكرنا پهيڤا وى هاتينه كوشتن، خودێ گونههێن وان دێ ڤهشێرت، كا چاوا بۆ وان د دنيايێ دا ڤهشارت بوون، وئهو وان سهرا جزا نادهت، ودێ وان كهته د وان بهحهشتان دا يێن ڕويبار د بن داروبار وقهسرێن وان دا دچن، و ل نك خودێ قهنجییا باش ههيه.