سورة آل عِمران · ئایەت ٦١
فَمَنۡ حَاۤجَّكَ فِیهِ مِنۢ بَعۡدِ مَا جَاۤءَكَ مِنَ ٱلۡعِلۡمِ فَقُلۡ تَعَالَوۡا۟ نَدۡعُ أَبۡنَاۤءَنَا وَأَبۡنَاۤءَكُمۡ وَنِسَاۤءَنَا وَنِسَاۤءَكُمۡ وَأَنفُسَنَا وَأَنفُسَكُمۡ ثُمَّ نَبۡتَهِلۡ فَنَجۡعَل لَّعۡنَتَ ٱللَّهِ عَلَى ٱلۡكَـٰذِبِینَ ﴿٦١﴾
تەفسیرا ساناهی
پشتى ئه‌ڤ زانينه د ده‌رحه‌قا عيسايێ كوڕێ مه‌ريه‌مێ دا بۆ ته -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- هاتى، هه‌چییێ هه‌ڤڕكییێ د گه‌ل ته بكه‌ت، تو بێژه وان: وه‌رن دا ئه‌م كوڕێن خۆ وكوڕێن هه‌وه، وژنێن خۆ وژنێن هه‌وه، وخۆ ب خۆ و هه‌وه ب خۆ ئاماده بكه‌ين، پاشى دا هه‌واركه‌ينه خودێ كو ئه‌و عه‌زاب وله‌عنه‌تا خۆ بدانته سه‌ر دره‌وينان، يێن به‌رده‌وامییێ ل سه‌ر هه‌ڤڕكییا خۆ دكه‌ن.