سورة لُقمَان · ئایەت ١٠
خَلَقَ ٱلسَّمَـٰوَ ٰتِ بِغَیۡرِ عَمَدࣲ تَرَوۡنَهَاۖ وَأَلۡقَىٰ فِی ٱلۡأَرۡضِ رَوَ ٰسِیَ أَن تَمِیدَ بِكُمۡ وَبَثَّ فِیهَا مِن كُلِّ دَاۤبَّةࣲۚ وَأَنزَلۡنَا مِنَ ٱلسَّمَاۤءِ مَاۤءࣰ فَأَنۢبَتۡنَا فِیهَا مِن كُلِّ زَوۡجࣲ كَرِیمٍ ﴿١٠﴾
تەفسیرا ساناهی
خودێ عه‌سمان ئافراندن، وبێ ستوين وه‌كى هوين دبينن بلندكرن، ووى چيايێن موكم د عه‌ردى ڕا كرن؛ دا ئه‌و نه‌هژيێت وژينا هه‌وه نه‌ئێته تێكدان، ووى گه‌له‌ك ڕه‌نگێن حه‌يوانان ل عه‌ردى به‌لاڤكرن، ومه باران ژ عه‌ورى باراند، ڤێجا مه ب وێ بارانێ ژ هه‌ر شينكاتییه‌كى جۆته‌كێ ب مفا وجوان ژ عه‌ردى ده‌رێخست.