سورة لُقمَان · ئایەت ٢٠
أَلَمۡ تَرَوۡا۟ أَنَّ ٱللَّهَ سَخَّرَ لَكُم مَّا فِی ٱلسَّمَـٰوَ ٰتِ وَمَا فِی ٱلۡأَرۡضِ وَأَسۡبَغَ عَلَیۡكُمۡ نِعَمَهُۥ ظَـٰهِرَةࣰ وَبَاطِنَةࣰۗ وَمِنَ ٱلنَّاسِ مَن یُجَـٰدِلُ فِی ٱللَّهِ بِغَیۡرِ عِلۡمࣲ وَلَا هُدࣰى وَلَا كِتَـٰبࣲ مُّنِیرࣲ ﴿٢٠﴾
تەفسیرا ساناهی
ئه‌رێ ما هه‌وه -گه‌لی مرۆڤان- نه‌ديتییه كو خودێ هه‌ر تـشـتـه‌كـێ ل عـه‌سـمـانـان ژ ڕۆژ وهـــه‌يـڤ وعه‌وران، وهه‌ر تشته‌كێ ل عه‌ردى ژ حه‌يوان وداروبار وئاڤێ يێ بنده‌ستى هه‌وه كرى، ووى قه‌نجییێن خۆ يێن ئاشكه‌را د له‌شێن هه‌وه دا، ويێن ڤه‌شارتى د دل ومه‌ژییێن هه‌وه دا يێن داينه هه‌وه، وئه‌و تشت بۆ هه‌وه يێ هلگرتى يێ هوين نه‌زانن؟ و ژ مرۆڤان هه‌يه يێ بێ هێجه‌ت وده‌ليل وكيتابه‌كا ئاشكه‌را هه‌ڤڕكییێ د ته‌وحيدا خودێ دا دكه‌ت.