سورة لُقمَان · ئایەت ٢٧

وَلَوۡ أَنَّمَا فِی ٱلۡأَرۡضِ مِن شَجَرَةٍ أَقۡلَـٰمࣱ وَٱلۡبَحۡرُ یَمُدُّهُۥ مِنۢ بَعۡدِهِۦ سَبۡعَةُ أَبۡحُرࣲ مَّا نَفِدَتۡ كَلِمَـٰتُ ٱللَّهِۚ إِنَّ ٱللَّهَ عَزِیزٌ حَكِیمࣱ ﴿٢٧﴾

تەفسیرا ساناهی

وئه‌گه‌ر داروبارێ عه‌ردى هه‌مى قه‌له‌م بن، وده‌ريا بۆ ببته‌ حوبر، وحه‌فت ده‌ريايێن دى ژى د گه‌ل دا بن، وپه‌يڤێن خودێ ب وان قه‌له‌م ووى حوبرى بێنه‌ نڤيسيـن، ئه‌و قه‌له‌م وئه‌و حوبر دێ خلاس بن، وپه‌يڤێن خودێ يێن تمام يێن كه‌س دۆرێ لێ نه‌گرت ب دويماهى نائێن. هندى خودێیه‌ د تۆلڤه‌كرنا خۆ دا ژ موشركان يێ زاله‌، و د ڕێڤه‌برنا خه‌لكى دا يێ كاربنه‌جهه‌. وئه‌ڤ ئايه‌ته‌ سالۆخه‌تێ ئاخفتنێ بۆ خودێ ده‌سنيشان دكه‌ت ب ڕه‌نگه‌كێ هێژاى وى بت.