سورة لُقمَان · ئایەت ٢٩
أَلَمۡ تَرَ أَنَّ ٱللَّهَ یُولِجُ ٱلَّیۡلَ فِی ٱلنَّهَارِ وَیُولِجُ ٱلنَّهَارَ فِی ٱلَّیۡلِ وَسَخَّرَ ٱلشَّمۡسَ وَٱلۡقَمَرَۖ كُلࣱّ یَجۡرِیۤ إِلَىٰۤ أَجَلࣲ مُّسَمࣰّى وَأَنَّ ٱللَّهَ بِمَا تَعۡمَلُونَ خَبِیرࣱ ﴿٢٩﴾
تەفسیرا ساناهی
ئه‌رێ ما ته نه‌ديتییه كو خودێ هنده‌كێ ژ ده‌مێ شه‌ڤێ كێم دكه‌ت، وڕۆژێ درێژ دكه‌ت، وشه‌ڤێ كــورت دكــــه‌ت، وهــنــده‌كـــێ ژ ده‌مێ ڕۆژێ كێم دكه‌ت، ڤێجا شه‌ڤ درێژ دبت، وڕۆژ كورت دبت، ووى ڕۆژ وهه‌يڤ بۆ فايدێ هه‌وه بنده‌ست كرينه، هه‌ر ئێك ژ وان د فه‌له‌كا خۆ دا دچت حه‌تا ده‌مه‌كێ ده‌سنيشانكرى، وكو خـــودێ ب هه‌ر كاره‌كێ خه‌لك دكه‌ن يێ ئاگه‌هداره چ باشى بـــت چ خرابـى، تـشـتـه‌ك ژ وى كارى ل به‌ر وى به‌رزه نابت.