سورة لُقمَان · ئایەت ٣٢
وَإِذَا غَشِیَهُم مَّوۡجࣱ كَٱلظُّلَلِ دَعَوُا۟ ٱللَّهَ مُخۡلِصِینَ لَهُ ٱلدِّینَ فَلَمَّا نَجَّىٰهُمۡ إِلَى ٱلۡبَرِّ فَمِنۡهُم مُّقۡتَصِدࣱۚ وَمَا یَجۡحَدُ بِءَایَـٰتِنَاۤ إِلَّا كُلُّ خَتَّارࣲ كَفُورࣲ ﴿٣٢﴾
تەفسیرا ساناهی
وئه‌گه‌ر بوتپه‌رێس ل گه‌مییان سويار بوون وپێلان وه‌كى عه‌ور وچيايان ب سه‌ر وان دا گرت، ترس وله‌رزا ژ خندقينێ دێ وان گرت، ڤێجا ئه‌و دێ هاوار كه‌نه خودێ، و دێ ژ دل دوعايان ژێ كه‌ن، وده‌مـــێ ئــــه‌و وان ڕزگار دكه‌ت ودبه‌ته هشكاتییێ ژ وان هه‌يه يێ ناڤنجى كو ب دورستى شوكرا خودێ نه‌كه‌ت، و ژ وان هه‌يه يێ كوفرا قه‌نجییا خودێ بكه‌ت، و ژ غه‌دره‌چییێ بێ سۆز وقه‌نجى ڤه‌شێر پێڤه‌تر كه‌سه‌ك كوفرێ ب وان ئايه‌تێن مه ناكه‌ت يێن دبنه ده‌ليل ل سه‌ر شيان وته‌وحيدا مه.