سورة لُقمَان · ئایەت ٣٤
إِنَّ ٱللَّهَ عِندَهُۥ عِلۡمُ ٱلسَّاعَةِ وَیُنَزِّلُ ٱلۡغَیۡثَ وَیَعۡلَمُ مَا فِی ٱلۡأَرۡحَامِۖ وَمَا تَدۡرِی نَفۡسࣱ مَّاذَا تَكۡسِبُ غَدࣰاۖ وَمَا تَدۡرِی نَفۡسُۢ بِأَیِّ أَرۡضࣲ تَمُوتُۚ إِنَّ ٱللَّهَ عَلِیمٌ خَبِیرُۢ ﴿٣٤﴾
تەفسیرا ساناهی
هندى خودێیه -ئه‌و ب تنێ- دزانت كانێ كه‌نگى قيامه‌ت دێ ڕابت؟ وئه‌وه يێ بارانێ ژ عه‌ورى دئينته خوارێ، ژ وى پـێـڤـه‌تــر كه‌سه‌ك نه‌شێت وه بكــه‌ت، وئه‌وه دزانت كانـــێ چو تشت د مال بچويكان دا هه‌يه، وئه‌و دزانت كانێ هه‌ر نه‌فسه‌ك ل سوباهییا خۆ دێ چ كه‌ت، ونه‌فسه‌ك نزانت كانێ دێ ل كيژ عه‌ردى مرت. به‌لكى خودێیه ب تنێ ڤى تشتى دزانت. هندى خودێیه پڕزانايێ شاره‌زايه، وى دۆر ل تشتێ ئاشكه‌را وڤه‌شارتى گرتییه، تشته‌ك ژێ ل به‌ر وى به‌رزه نابت.