سورة السَّجدة · ئایەت ١٢
وَلَوۡ تَرَىٰۤ إِذِ ٱلۡمُجۡرِمُونَ نَاكِسُوا۟ رُءُوسِهِمۡ عِندَ رَبِّهِمۡ رَبَّنَاۤ أَبۡصَرۡنَا وَسَمِعۡنَا فَٱرۡجِعۡنَا نَعۡمَلۡ صَـٰلِحًا إِنَّا مُوقِنُونَ ﴿١٢﴾
تەفسیرا ساناهی
وئه‌گه‌ر تو -ئه‌ى گوهدێر- ببينى ده‌مێ ئه‌و تاوانبارێن باوه‌رییێ ب ڕابوونا پشتى مرنێ نائينن سه‌رێ خۆ ژ شه‌رمزارى وڕویڕه‌شییان دا ل نك خودايێ خۆ شۆڕ دكه‌ن ودبێژن: خودايێ مه مه كرێتییێن خۆ ديتـن، ومه ژ ته گوهـ ل ڕاستییا وێ بوو يا پێغه‌مبه‌رێن ته د دنيايێ دا فه‌رمان پێ ل مه دكر، ومه تۆبه‌يه، ڤێجا تو مه بزڤڕينه دنيايێ ئه‌م دێ گوهدارییا ته كه‌ين، نوكه مه ب دورســتــى باوه‌ر ژ وێ كـــر يــا مه د دنيايێ دا دره‌و پێ كرى ژ ته‌وحيدا ته، وكو تو مرییان ژ قه‌بران ڕادكه‌ى. وئه‌گه‌ر تو -ئه‌ى گوهدێر- وێ چه‌ندێ ببينى، تو دێ مه‌سه‌له‌كا مه‌زن بينى.