سورة الأحزَاب · ئایەت ٣٧
وَإِذۡ تَقُولُ لِلَّذِیۤ أَنۡعَمَ ٱللَّهُ عَلَیۡهِ وَأَنۡعَمۡتَ عَلَیۡهِ أَمۡسِكۡ عَلَیۡكَ زَوۡجَكَ وَٱتَّقِ ٱللَّهَ وَتُخۡفِی فِی نَفۡسِكَ مَا ٱللَّهُ مُبۡدِیهِ وَتَخۡشَى ٱلنَّاسَ وَٱللَّهُ أَحَقُّ أَن تَخۡشَىٰهُۖ فَلَمَّا قَضَىٰ زَیۡدࣱ مِّنۡهَا وَطَرࣰا زَوَّجۡنَـٰكَهَا لِكَیۡ لَا یَكُونَ عَلَى ٱلۡمُؤۡمِنِینَ حَرَجࣱ فِیۤ أَزۡوَ ٰجِ أَدۡعِیَاۤئِهِمۡ إِذَا قَضَوۡا۟ مِنۡهُنَّ وَطَرࣰاۚ وَكَانَ أَمۡرُ ٱللَّهِ مَفۡعُولࣰا ﴿٣٧﴾
تەفسیرا ساناهی
وده‌مێ ته دگۆته وى يێ خودێ قه‌نجى ب ئيسلامێ د گه‌ل كرى -كو زه‌يدێ كوڕێ حارثه‌يه ئه‌وێ پێغه‌مبه‌رى سلاڤ لێ بن ئازاكرى وكرییه كوڕێ خۆ- وته قه‌نجى ب ئازادكرنێ د گه‌ل كرى: تو ئه‌ى زه‌ید، ژنا خۆ زه‌ينه‌با كچا جه‌حشى بگره وبه‌رنه‌ده، وته‌قوایا خودێ بكه. وتو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- وى تشتى د دلێ خۆ دا ڤه‌دشێرى يێ خودێ بۆ ته ب ڕێكا وه‌حییێ هنارتى كو زه‌يد دێ ژنا خۆ به‌رده‌ت، وتو دێ وێ ماره‌كه‌ى، وخودێ دێ وێ ئاشكه‌را كه‌ت يا تو ڤه‌دشێرى، وتو ژ دوڕوییان دترسى كو ئه‌و بێژن: موحه‌ممه‌دى ژنا كوڕێ خۆ ماره‌كر، وخودێ هێژاتره كو تو ژێ بترسى، ڤێجا ده‌مێ زه‌يـــدى پێتڤییا خــۆ پـێ قه‌تاندى، ووى ئه‌و به‌رداى، وعددێن وێ ب دويماهى هاتين، مه ئه‌و ل ته ماره‌كر؛ دا تو ببییه جهێ چاڤلێكرنێ د مه‌سه‌لا ڕاكرنا ڤى عه‌ده‌تى دا كو چێ نابت زه‌لام ژنا كوڕێ خۆ يێ (ته‌به‌نى)يێ ماره بكه‌ت ئه‌گه‌ر وى ئه‌و به‌ردا، ودا چو گونه‌هـ وته‌نگاڤى ل سه‌ر خودان باوه‌ران نه‌مينت كو ئه‌و ژنێن وان كوڕێن خۆ ماره بكه‌ن يێن وان ب خودانكرين ئه‌گه‌ر ئه‌و هاتنه‌به‌ردان. وكارێ خودێ يێ كرى بوويه، چو مانع وئاسته‌نگ بۆ نابن. و (ته‌به‌نى) عه‌ده‌تێ جاهللیه‌تێ بوو، پاشى ئه‌و ب ڤێ ئایه‌تێ: (أدعوهم لآبائهم) هاته‌ڕاكرن.