سورة الأحزَاب · ئایەت ٥٠
یَـٰۤأَیُّهَا ٱلنَّبِیُّ إِنَّاۤ أَحۡلَلۡنَا لَكَ أَزۡوَ ٰجَكَ ٱلَّـٰتِیۤ ءَاتَیۡتَ أُجُورَهُنَّ وَمَا مَلَكَتۡ یَمِینُكَ مِمَّاۤ أَفَاۤءَ ٱللَّهُ عَلَیۡكَ وَبَنَاتِ عَمِّكَ وَبَنَاتِ عَمَّـٰتِكَ وَبَنَاتِ خَالِكَ وَبَنَاتِ خَـٰلَـٰتِكَ ٱلَّـٰتِی هَاجَرۡنَ مَعَكَ وَٱمۡرَأَةࣰ مُّؤۡمِنَةً إِن وَهَبَتۡ نَفۡسَهَا لِلنَّبِیِّ إِنۡ أَرَادَ ٱلنَّبِیُّ أَن یَسۡتَنكِحَهَا خَالِصَةࣰ لَّكَ مِن دُونِ ٱلۡمُؤۡمِنِینَۗ قَدۡ عَلِمۡنَا مَا فَرَضۡنَا عَلَیۡهِمۡ فِیۤ أَزۡوَ ٰجِهِمۡ وَمَا مَلَكَتۡ أَیۡمَـٰنُهُمۡ لِكَیۡلَا یَكُونَ عَلَیۡكَ حَرَجࣱۗ وَكَانَ ٱللَّهُ غَفُورࣰا رَّحِیمࣰا ﴿٥٠﴾
تەفسیرا ساناهی
ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر هندى ئه‌ميـن مه ژنێن ته يێن ته مه‌هرا وان دايێ بۆ ته حه‌لالكرينه، ومه ئه‌و جارییه ژى بۆ ته حه‌لالكرينه يێن ل بن ده‌ستێ ته، ژ وان يێن خودێ قه‌نجى پێ ل ته كرى، ومه ماره‌كرنا دۆتمام وكچ مه‌ت وكچ خال وكچ خاله‌تێن ته ژى يێن د گه‌ل ته مشه‌خت بووين بۆ ته حه‌لالكرییه، ومه ماره‌كرنا وێ ژنێ ژى بۆ ته حه‌لالكرییه يا بێ مه‌هر شوى ب ته دكه‌ت، ئه‌گه‌ر ته بڤێت وێ ل خـــۆ ماره بكه‌ى، وبـــۆ كه‌سێ دى ژبلی ته چێ نابت ژنه‌كێ بێ مه‌هر ماره بكه‌ت. ب ڕاستى مه دايه زانينێ كو د مه‌سه‌لا ژن ئينانێ وجارییان دا مه ل سه‌ر خودان باوه‌ران فه‌ركرییه كو ئه‌و ژ چار ژنان زێده‌تر چو يێن دى نه‌ئينن، وهندى وان بڤێت جارییه دورسته، وكو ژ شه‌رتێن ماره‌كرنێیه وه‌لییێ ژنێ يێ ڕازى بت ومه‌هر وشاهد هه‌بن، به‌لێ د ڤێ چه‌ندێ دا ده‌ستويرى مه دايه ته، ومه چه‌نده‌كێ ژ خه‌لكى پتر بۆ ته به‌رفه‌رهـ كر؛ دا چو ته‌نگاڤى ل سه‌ر ته نه‌بت ئه‌گه‌ر ته هنده‌كێن ژ ڤى ڕه‌نگى ماره كربن. وخودێ گونه‌هـ ژێبرێ گونه‌هێن به‌نییێن خۆ يێن خودان باوه‌ر بوويه، ويێ دلۆڤانكار بوويه ب وان كو ل سه‌ر وان دكه‌ته به‌رفره‌هى.