سورة سَبإ · ئایەت ٢٣
وَلَا تَنفَعُ ٱلشَّفَـٰعَةُ عِندَهُۥۤ إِلَّا لِمَنۡ أَذِنَ لَهُۥۚ حَتَّىٰۤ إِذَا فُزِّعَ عَن قُلُوبِهِمۡ قَالُوا۟ مَاذَا قَالَ رَبُّكُمۡۖ قَالُوا۟ ٱلۡحَقَّۖ وَهُوَ ٱلۡعَلِیُّ ٱلۡكَبِیرُ ﴿٢٣﴾
تەفسیرا ساناهی
و ل نك خودێ مه‌هده‌را چو مه‌هده‌رچییان مفاى ناده‌ت بۆ وى نه‌بت يێ خودێ ده‌ستويرى بۆ داى. و ژ مه‌زنییا شيانا خودێیه ئه‌گه‌ر ئه‌و ب وه‌حییێ ئاخفت وخه‌لكێ عه‌سمانان گوهـ ل ده‌نگێ وى بوو هه‌مى ژ ترسان دا ڤه‌دله‌رزن، حه‌تا كو وه‌كى دلگرتنه‌كێ ب سه‌ر وان دا دئێت، ڤێجا ده‌مێ ترس ژ سه‌ر وان ڕادبت هنده‌ك ژ وان دبێژنه هنده‌كان: خودايێ هه‌وه چ گۆت؟ فريشته دێ بێژن: وى ڕاستى گۆت، وئه‌وه يێ ب خۆ وده‌سهه‌لات وبهايێ خۆ يێ بلند، و د سه‌ر هه‌ر تشته‌كى ڕا يێ مه‌زن.