سورة سَبإ · ئایەت ٤٣
وَإِذَا تُتۡلَىٰ عَلَیۡهِمۡ ءَایَـٰتُنَا بَیِّنَـٰتࣲ قَالُوا۟ مَا هَـٰذَاۤ إِلَّا رَجُلࣱ یُرِیدُ أَن یَصُدَّكُمۡ عَمَّا كَانَ یَعۡبُدُ ءَابَاۤؤُكُمۡ وَقَالُوا۟ مَا هَـٰذَاۤ إِلَّاۤ إِفۡكࣱ مُّفۡتَرࣰىۚ وَقَالَ ٱلَّذِینَ كَفَرُوا۟ لِلۡحَقِّ لَمَّا جَاۤءَهُمۡ إِنۡ هَـٰذَاۤ إِلَّا سِحۡرࣱ مُّبِینࣱ ﴿٤٣﴾
تەفسیرا ساناهی
وئه‌گه‌ر ئايه‌تێن خودێ ئاشكه‌را بۆ كافرێن (مه‌كه‌هێ) بێنه خواندن، ئه‌و دێ بێژن: هه‌ما موحه‌ممه‌د مرۆڤه‌كه دڤێت به‌رێ هه‌وه ژ په‌رستنا وان خوداوه‌ندان وه‌رگێڕت يێن بابێن هه‌وه په‌رستن بۆ دكر، ووان گۆت: هه‌ما ئه‌ڤ قورئانا تو بۆ مه دخوينى -ئه‌ى موحه‌ممه‌د- دره‌وه‌كه ته ژ نك خۆ چێكرییه، وئه‌و نه ژ نك خودێیه، وده‌مێ قورئان بۆ كافران هاتى وان گۆت: هه‌ما ئه‌ڤه سێره‌به‌ندییه‌كا ئاشكه‌رايه.