سورة فَاطِر · ئایەت ١
ٱلۡحَمۡدُ لِلَّهِ فَاطِرِ ٱلسَّمَـٰوَ ٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ جَاعِلِ ٱلۡمَلَـٰۤئِكَةِ رُسُلًا أُو۟لِیۤ أَجۡنِحَةࣲ مَّثۡنَىٰ وَثُلَـٰثَ وَرُبَـٰعَۚ یَزِیدُ فِی ٱلۡخَلۡقِ مَا یَشَاۤءُۚ إِنَّ ٱللَّهَ عَلَىٰ كُلِّ شَیۡءࣲ قَدِیرࣱ ﴿١﴾
تەفسیرا ساناهی
حه‌مد وسه‌نا بۆ خودێ بت ب سالۆخه‌تێن وى كو هه‌مى سالۆخه‌تێن كه‌مالێنه، و ب قه‌نجییێن وى یێن ئاشكه‌را وڤه‌شارتى، یێن دینى ودنیایێ، ئافرانده‌ر وداهێنه‌رێ عه‌سمانان وعه‌ردییه، يێ فريشته بۆ وان به‌نییێن خۆ هنارتين يێن وى دڤێن؛ ب وان ئه‌مر وفه‌رمانێن وى دڤێن، و ژمه‌زنییا شيانا وخودێیه وى بۆ فڕينێ ملياكه‌ت كرينه خودان چه‌نگێن دو دو وسێ سێ وچار چار؛ دا ئه‌و ئه‌مرێ خودێ بگه‌هينن، تشتێ خودێ بڤێت ئه‌و د چێكرییێن خۆ دا زێده دكه‌ت. هندى خودێیه ل سه‌ر هه‌ر تشته‌كى يێ خودان شيانه، چو ل به‌ر وى ئاسێ نابت.