سورة الصَّافَات · ئایەت ١٠٢
فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ ٱلسَّعۡیَ قَالَ یَـٰبُنَیَّ إِنِّیۤ أَرَىٰ فِی ٱلۡمَنَامِ أَنِّیۤ أَذۡبَحُكَ فَٱنظُرۡ مَاذَا تَرَىٰۚ قَالَ یَـٰۤأَبَتِ ٱفۡعَلۡ مَا تُؤۡمَرُۖ سَتَجِدُنِیۤ إِن شَاۤءَ ٱللَّهُ مِنَ ٱلصَّـٰبِرِینَ ﴿١٠٢﴾
تەفسیرا ساناهی
وده‌مێ ئيسماعيل مه‌زن بووى و د گه‌ل بابێ خۆ گه‌ڕياى بابێ وى گۆتێ: ئه‌زێ د خه‌ونێ دا دبينم كو ئه‌زێ ته سه‌رژێ دكه‌م، ڤێجا تو چ دبێژى؟ (وخه‌ونا پێغه‌مبه‌ران حه‌قییه) ئيسماعيلی ژ ڕازيبوونا ب ئه‌مرێ خودايێ خۆ، و ژ باشییا د گه‌ل بابێ خۆ، گۆت: وێ بكه يا خودێ فه‌رمان پێ ل ته كرى ژ سه‌رژێكرنا من، ئه‌گه‌ر خودێ حه‌ز بكه‌ت تو دێ من ژ وان بينى يێن صه‌برێ دكێشن و ب ئه‌مرێ خودێ دڕازى.