سورة الزُّمَر · ئایەت ٤٦
قُلِ ٱللَّهُمَّ فَاطِرَ ٱلسَّمَـٰوَ ٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ عَـٰلِمَ ٱلۡغَیۡبِ وَٱلشَّهَـٰدَةِ أَنتَ تَحۡكُمُ بَیۡنَ عِبَادِكَ فِی مَا كَانُوا۟ فِیهِ یَخۡتَلِفُونَ ﴿٤٦﴾
تەفسیرا ساناهی
تو بێژه: ئه‌ى خودا، ئه‌ى داهێنه‌رێ عه‌سمانان وعه‌ردى، زانايێ تشتێ ڤه‌شارتى وئاشكه‌را، تويى ڕۆژا قيامه‌تێ حوكمى د ناڤبه‌را به‌نییێن خۆ دا د وى تشتى دا دكه‌ى يێ ئه‌و تێدا ژێك جودا دبوون، ژ گۆتنا د ده‌ر حه‌قا ته ومه‌زنییا ته وباوه‌رى ئينانا ب ته وب پێغه‌مبه‌رێ ته دا، تو ب ئانه‌هییا خۆ به‌رێ من بده وێ حه‌قییێ يا خه‌لك تێدا ژێك جودا بووين، هندى تويى يێ ته بڤێت تو به‌رێ وى دده‌يه ڕێكا ڕاست. وئه‌ڤه ژ دوعايێن پێغه‌مبه‌رى بوون -سلاڤ لێ بن-، وئه‌و فێركرنه‌كه بۆ به‌نییان كو ئه‌و هاوارێن خۆ بگه‌هيننه خودێ، و ب باشناڤ وسالۆخه‌تێن وى يێن بلند دوعايان ژ وى بكه‌ن.