سورة الزُّمَر · ئایەت ٤٩
فَإِذَا مَسَّ ٱلۡإِنسَـٰنَ ضُرࣱّ دَعَانَا ثُمَّ إِذَا خَوَّلۡنَـٰهُ نِعۡمَةࣰ مِّنَّا قَالَ إِنَّمَاۤ أُوتِیتُهُۥ عَلَىٰ عِلۡمِۭۚ بَلۡ هِیَ فِتۡنَةࣱ وَلَـٰكِنَّ أَكۡثَرَهُمۡ لَا یَعۡلَمُونَ ﴿٤٩﴾
تەفسیرا ساناهی
وئـه‌گــه‌ر نـــه‌خۆشى وته‌نگاڤییه‌ك گه‌هشته مرۆڤى، ئه‌و دێ ژ خودايێ خۆ خوازت كو وێ ته‌نگاڤییێ ژ سه‌ر وى ڕاكه‌ت، ڤێجا ئه‌گه‌ر مه ئه‌و ژ سه‌ر وى ڕاكر وقه‌نجییه‌ك ژ نك خۆ دايێ، ئه‌و دێ زڤڕت كوفرێ ب خودايێ خۆ كه‌ت، وبێژت: هندى ئه‌وه يا بۆ من هاتییه‌دان هه‌ما ژ به‌ر هندێیه چونكى خودێ دزانت ئه‌ز يێ هه‌ژيمه، به‌لكى ئه‌و جه‌ڕباندنه‌كه خودێ به‌نییێن خۆ پێ دجه‌ڕبينت، به‌لێ پترییا وان -ژ به‌ر نه‌زانين وهزرا وان يا خه‌له‌ت- نزانن كو ئه‌و ل دویڤ به‌ردانه، وئمتحانه‌كه ژ خودێ ب وان.