سورة النِّسَاء · ئایەت ١٠٢
وَإِذَا كُنتَ فِیهِمۡ فَأَقَمۡتَ لَهُمُ ٱلصَّلَوٰةَ فَلۡتَقُمۡ طَاۤئِفَةࣱ مِّنۡهُم مَّعَكَ وَلۡیَأۡخُذُوۤا۟ أَسۡلِحَتَهُمۡۖ فَإِذَا سَجَدُوا۟ فَلۡیَكُونُوا۟ مِن وَرَاۤئِكُمۡ وَلۡتَأۡتِ طَاۤئِفَةٌ أُخۡرَىٰ لَمۡ یُصَلُّوا۟ فَلۡیُصَلُّوا۟ مَعَكَ وَلۡیَأۡخُذُوا۟ حِذۡرَهُمۡ وَأَسۡلِحَتَهُمۡۗ وَدَّ ٱلَّذِینَ كَفَرُوا۟ لَوۡ تَغۡفُلُونَ عَنۡ أَسۡلِحَتِكُمۡ وَأَمۡتِعَتِكُمۡ فَیَمِیلُونَ عَلَیۡكُم مَّیۡلَةࣰ وَ ٰحِدَةࣰۚ وَلَا جُنَاحَ عَلَیۡكُمۡ إِن كَانَ بِكُمۡ أَذࣰى مِّن مَّطَرٍ أَوۡ كُنتُم مَّرۡضَىٰۤ أَن تَضَعُوۤا۟ أَسۡلِحَتَكُمۡۖ وَخُذُوا۟ حِذۡرَكُمۡۗ إِنَّ ٱللَّهَ أَعَدَّ لِلۡكَـٰفِرِینَ عَذَابࣰا مُّهِینࣰا ﴿١٠٢﴾
تەفسیرا ساناهی
وئه‌گه‌ر تو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- ل مه‌يدانا شه‌ڕى بى، وته ڤيا نڤێژێ ل به‌را وان بكه‌ى، بلا كۆمه‌ك ژ وان بۆ نڤێژێ د گه‌ل ته ڕاببن، وبلا ئه‌و چه‌كێ خۆ د گه‌ل خۆ هلگرن، ڤێجا ئه‌گه‌ر ئه‌و چوونه سوجوودێ بلا كۆما دى ل پشت هه‌وه به‌رانبه‌ر دوژمنى ڕابن، وكۆما ئێكێ ركاعه‌تا خۆ يا دووێ دێ خلاس كه‌ن وسلاڤا ملان ڤه‌ده‌ن، پاشى كۆما دى يا ده‌ست ب نڤێژێ نه‌كرى بلا بێت و ل دويڤ ته ركاعه‌تا خۆ يا ئێكێ بكه‌ن، پاشى بلا ئه‌و ب تنێ ركاعه‌تا خۆ يا دووێ تمام بكه‌ن، وبلا ئه‌و ژ دوژمنێ خۆ دهشيار بن وچه‌كێ خۆ هلگرن. ئه‌وێن كافرى ب دينێ خودێ كرى حــه‌ز دكــه‌ن ئه‌گه‌ر هوين ژ چه‌ك وخوارنا خۆ بێ ئاگه‌هـ بمينن وغافل ببن؛ دا ئه‌و دژواره هيرشه‌كێ ب ئێكجارى بكه‌نه سه‌ر هه‌وه وهه‌وه ببرينن، وهنگى چو گونه‌هـ ل سه‌ر هه‌وه نينه ئه‌گه‌ر ته‌نگاڤییه‌ك ژ بارانێ گه‌هشتبته هه‌وه، يان هوين دنه‌خۆش بن، كو هوين چه‌كێ خۆ بدانن، د گه‌ل هشيارییێ. هندى خودێیه بۆ كافرێن ب دينێ خۆ عه‌زابه‌كا وان بشكێنت وڕه‌زيل بكه‌ت ئاماده‌كرییه.