سورة النِّسَاء · ئایەت ١٥٧
وَقَوۡلِهِمۡ إِنَّا قَتَلۡنَا ٱلۡمَسِیحَ عِیسَى ٱبۡنَ مَرۡیَمَ رَسُولَ ٱللَّهِ وَمَا قَتَلُوهُ وَمَا صَلَبُوهُ وَلَـٰكِن شُبِّهَ لَهُمۡۚ وَإِنَّ ٱلَّذِینَ ٱخۡتَلَفُوا۟ فِیهِ لَفِی شَكࣲّ مِّنۡهُۚ مَا لَهُم بِهِۦ مِنۡ عِلۡمٍ إِلَّا ٱتِّبَاعَ ٱلظَّنِّۚ وَمَا قَتَلُوهُ یَقِینَۢا ﴿١٥٧﴾
تەفسیرا ساناهی
و ژ به‌ر وێ گۆتنا وان ب تڕانه‌كرن ڤه گۆتى: كو مه عيسايێ مه‌سيح كوڕێ مه‌ريه‌مێ پێغه‌مبه‌رێ خودێ يێ كوشتى، ووان عيسا نه‌كوشتییه ونه‌هلاويستییه، به‌لكى وان زه‌لامه‌كێ وه‌كى وى هلاويست بوو يا ژ وان ڤه ئه‌و عيسايه. وئه‌وێن دبێژن: مه يێ كوشتى، ژ جوهییان، وئه‌وێن ئه‌و ته‌سليم كرى ژ فه‌لان، ئه‌و هه‌مى د ده‌رحه‌قا وى دا ب گومان وحێبه‌تينه، ژ بلى دويكه‌فتنا هنده‌ك هزران چو زانين ل نك وان نينه، وئه‌و د كوشتنا وى دا دپشت ڕاست نينن، به‌لكى ب گومانن.