سورة النِّسَاء · ئایەت ١٦
وَٱلَّذَانِ یَأۡتِیَـٰنِهَا مِنكُمۡ فَءَاذُوهُمَاۖ فَإِن تَابَا وَأَصۡلَحَا فَأَعۡرِضُوا۟ عَنۡهُمَاۤۗ إِنَّ ٱللَّهَ كَانَ تَوَّابࣰا رَّحِیمًا ﴿١٦﴾
تەفسیرا ساناهی
وئه‌و هه‌ردو زه‌لامێن ده‌همه‌ن پيسییێ دكه‌ن، هــويــن وان ب لێدان وسلبوون وپاشڤه‌برنێ بێشينن، ڤێجا ئه‌گه‌ر وان ژ وى كارێ خۆ تۆبه كر، و ب وان باشییێن ئه‌و دكه‌ن وان چاكى كر، هوين ل خه‌له‌تییا وان ببۆرن. و ژ ڤێ ئايه‌تێ ويا به‌رى وێ ئاشكه‌را دبت كو زه‌لام ئه‌گه‌ر كرێتییێ بكه‌ن دڤێت بێنه ئێشاندن، وژن دڤێت بێنه ئێشاندن وگرتن، وگرتن حه‌تا مرنێیه، وئێشاندن حه‌تا كرنا چاكییێ وتۆبێیه. وئه‌ڤ چه‌نده ل ده‌ستپێكا ئيسلامێ بوو، پاشى ئه‌و ب وى حوكمى هاته نه‌سخه‌كرن يێ خودێ وپێغه‌مبه‌رێ وى داناى، كو ره‌جمه بۆ زه‌لام وژنا بالغ وعاقل، يێن ب نكاحــه‌كــا دورســـت ژن ئينابت يان شــوى كربت، وجه‌لده‌دان ب سه‌د جه‌لدان، د گه‌ل ده‌رێخستنا ژ جهێ وى ساله‌كێ، بۆ يێن دى. هندى خودێیه پڕته‌وبه‌وه‌رگرێ وان به‌نییێن خۆيه يێن تۆبه دكه‌ن، ويێ دلۆڤانكاره ب وان.