سورة النِّسَاء · ئایەت ٧٧
أَلَمۡ تَرَ إِلَى ٱلَّذِینَ قِیلَ لَهُمۡ كُفُّوۤا۟ أَیۡدِیَكُمۡ وَأَقِیمُوا۟ ٱلصَّلَوٰةَ وَءَاتُوا۟ ٱلزَّكَوٰةَ فَلَمَّا كُتِبَ عَلَیۡهِمُ ٱلۡقِتَالُ إِذَا فَرِیقࣱ مِّنۡهُمۡ یَخۡشَوۡنَ ٱلنَّاسَ كَخَشۡیَةِ ٱللَّهِ أَوۡ أَشَدَّ خَشۡیَةࣰۚ وَقَالُوا۟ رَبَّنَا لِمَ كَتَبۡتَ عَلَیۡنَا ٱلۡقِتَالَ لَوۡلَاۤ أَخَّرۡتَنَاۤ إِلَىٰۤ أَجَلࣲ قَرِیبࣲۗ قُلۡ مَتَـٰعُ ٱلدُّنۡیَا قَلِیلࣱ وَٱلۡءَاخِرَةُ خَیۡرࣱ لِّمَنِ ٱتَّقَىٰ وَلَا تُظۡلَمُونَ فَتِیلًا ﴿٧٧﴾
تەفسیرا ساناهی
ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر ما ته حالێ وان نه‌زانییه ئه‌وێن به‌رى دانا ده‌ستويریێ ب كرنا جيهادێ بۆ وان هاتییه گۆتن: ده‌ستێن خۆ ژ كرنا شه‌ڕێ دوژمنێن خۆ يێن بوتپه‌رێس ڤه‌كێشن، ويا ل سه‌ر هه‌وه ئه‌وه هوين وێ بكه‌ن يا خودێ ل سه‌ر هه‌وه فه‌ركرى ژ كرنا نڤێژێ، ودانا زه‌كاتێ، ڤێجا گاڤا شه‌ڕ ل سه‌ر وان هاتییه نڤيسين، هنگى حالێ ده‌سته‌كه‌كێ ژ وان هاته گوهاڕتن، وكانێ چاوا ئه‌و ژ خودێ دترسیان وه‌سا يان پتر ژى ئه‌و ژ مرۆڤان ترسیان، وئه‌و ڤێ ترسا خۆ يا دژوار ئاشكه‌را دكه‌ن ودبێژن: خودايێ مه، بۆچى ته شه‌ڕ ل سه‌ر مه فه‌ركرییه؟ ئه‌گه‌ر حه‌تا ده‌مه‌كێ نێزيك ته ئه‌م هێلاباين.. ئــه‌ڤــه ژ به‌ر ڤيانا وان بۆ ژينا دنيايێ، تو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- بێژه وان: خۆشییا دنيايێ يا كــێــمــه، وئاخره‌ت وتشتێ لێ هــه‌ى مه‌زنتر وبه‌رده‌وامتره بۆ وى يێ ته‌قواكرى. وكار ب فه‌رمانا خودێ كرى، وخــودايــێ تـه ب تشته‌كى زۆردارییێ ل كه‌سێ ناكه‌ت، ئه‌گه‌ر خۆ هندى وێ داڤێ ژى بت ئه‌وا ب به‌ركێ خورمێ ژى ڤه.