سورة غَافِر · ئایەت ١٥
رَفِیعُ ٱلدَّرَجَـٰتِ ذُو ٱلۡعَرۡشِ یُلۡقِی ٱلرُّوحَ مِنۡ أَمۡرِهِۦ عَلَىٰ مَن یَشَاۤءُ مِنۡ عِبَادِهِۦ لِیُنذِرَ یَوۡمَ ٱلتَّلَاقِ ﴿١٥﴾
تەفسیرا ساناهی
هندى خودێیه بلندێ ژ هه‌مییان بلندتره، يێ كو ب بلندییا ده‌ره‌جێن خۆ ژ هه‌مى چێكرییان هاتییه جوداكرن، وقه‌درێ وى پێ بلند بووى، وئه‌وه خودانێ عه‌رشێ مه‌زن، و ژ دلۆڤانییا وییه ب به‌نییێن وى كو ئه‌و هنده‌ك پێغه‌مبه‌ران بۆ وان دهنێرت وێ وه‌حییێ بۆ وان دبێژن يا ئه‌و پێ بژين، دا ئه‌و د كارێ خۆ دا شاره‌زا بن؛ دا ئه‌و پێغه‌مبه‌ر به‌نییێن خودێ ژ ڕۆژا قيامه‌تێ بترسينن يا خه‌لكێ پێشییێ وپاشییێ تێدا دئێنه كۆمكرن.