سورة فُصِّلَت · ئایەت ١٤
إِذۡ جَاۤءَتۡهُمُ ٱلرُّسُلُ مِنۢ بَیۡنِ أَیۡدِیهِمۡ وَمِنۡ خَلۡفِهِمۡ أَلَّا تَعۡبُدُوۤا۟ إِلَّا ٱللَّهَۖ قَالُوا۟ لَوۡ شَاۤءَ رَبُّنَا لَأَنزَلَ مَلَـٰۤئِكَةࣰ فَإِنَّا بِمَاۤ أُرۡسِلۡتُم بِهِۦ كَـٰفِرُونَ ﴿١٤﴾
تەفسیرا ساناهی
ده‌مێ هنده‌ك پێغه‌مبه‌ر ل دويڤ هنده‌كان بۆ عاد وثه‌موودییان هاتين، فه‌رمان ب په‌رستنا خودايه‌كێ ب تنێ ل وان كرى، ئينا وان گۆته پێغه‌مبه‌رێن خۆ: ئه‌گه‌ر خودايێ مه ڤيابا ئه‌م په‌رستنا وى ب تنێ بكه‌ين وچو شريكان بۆ چێ نه‌كه‌ين، ئه‌و دا هنده‌ك فريشته‌يان بۆ مه ژ عه‌سمانى ب وێ ئينته خوارێ يا هوين مه بۆ گازى دكه‌ن، نه‌كو دا هه‌وه بۆ مه هنێرت وهوين ژى وه‌كى مه مرۆڤن، ڤێجا هندى ئه‌مين ئه‌م ب وێ يا خودێ هوين بۆ مه پێ هنارتين دكافرين.