سورة فُصِّلَت · ئایەت ٤٠
إِنَّ ٱلَّذِینَ یُلۡحِدُونَ فِیۤ ءَایَـٰتِنَا لَا یَخۡفَوۡنَ عَلَیۡنَاۤۗ أَفَمَن یُلۡقَىٰ فِی ٱلنَّارِ خَیۡرٌ أَم مَّن یَأۡتِیۤ ءَامِنࣰا یَوۡمَ ٱلۡقِیَـٰمَةِۚ ٱعۡمَلُوا۟ مَا شِئۡتُمۡ إِنَّهُۥ بِمَا تَعۡمَلُونَ بَصِیرٌ ﴿٤٠﴾
تەفسیرا ساناهی
هندى ئه‌ون يێن به‌رێ خۆ ژ حه‌قییێ وه‌ردگێڕن، وكــوفــــرێ ب قورئانێ دكه‌ن ووه‌ربادانێ دئێخنێ، ئه‌و ل به‌ر مه به‌رزه نابن، به‌لكى ئه‌م ب وان دئاگه‌هدارين. ئه‌رێ ڤێجا ئه‌ڤه يێ كو د ئاگرى دا دئێته هاڤێتن چێتره، يان ئه‌وێ ڕۆژا قيامه‌تێ دئێت يێ پشتڕاست ژ عه‌زابا خودێ، ويێ هێژاى خێرێ؟ ڤێجا چییا هه‌وه بڤێت -گه‌لی كافران- هوين بكه‌ن، هندى خودێیه ب كريارێن هه‌وه يێ بينه‌ر بوويه، تشته‌ك ژێ ل به‌ر وى به‌رزه نابت، وئه‌و دێ هه‌وه سه‌را جزا ده‌ت. وئه‌ڤه گه‌فه‌كه بۆ وان.