سورة فُصِّلَت · ئایەت ٦
قُلۡ إِنَّمَاۤ أَنَا۠ بَشَرࣱ مِّثۡلُكُمۡ یُوحَىٰۤ إِلَیَّ أَنَّمَاۤ إِلَـٰهُكُمۡ إِلَـٰهࣱ وَ ٰحِدࣱ فَٱسۡتَقِیمُوۤا۟ إِلَیۡهِ وَٱسۡتَغۡفِرُوهُۗ وَوَیۡلࣱ لِّلۡمُشۡرِكِینَ ﴿٦﴾
تەفسیرا ساناهی
تو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- بێژه وان: هه‌ما ئه‌ز ژى وه‌كى هه‌وه مرۆڤم خودێ وه‌حییێ بۆ من دهنێرت به‌لێ خودايێ هه‌وه يێ كو دورست بت په‌رستن بۆ بێته‌كرن، خودايه‌كێ ب تنێیه يێ بێ شريكه، ڤێجا هوين ل وێ ڕێكێ هه‌ڕن يا هه‌وه بگه‌هينته وى، وداخوازا لێبۆرينێ ژ وى بكه‌ن. وعه‌زاب بۆ وان بوتپه‌رێسانه يێن ژبلی خودێ په‌رستنا هنده‌ك صه‌نه‌مێن بێ مفا وزيان دكه‌ن، ئه‌وێن دلێن خۆ ب ته‌وحيدا خودايێ خۆ پاقژ نه‌كرى.