سورة الشُّورى · ئایەت ١٣

۞ شَرَعَ لَكُم مِّنَ ٱلدِّینِ مَا وَصَّىٰ بِهِۦ نُوحࣰا وَٱلَّذِیۤ أَوۡحَیۡنَاۤ إِلَیۡكَ وَمَا وَصَّیۡنَا بِهِۦۤ إِبۡرَ ٰهِیمَ وَمُوسَىٰ وَعِیسَىٰۤۖ أَنۡ أَقِیمُوا۟ ٱلدِّینَ وَلَا تَتَفَرَّقُوا۟ فِیهِۚ كَبُرَ عَلَى ٱلۡمُشۡرِكِینَ مَا تَدۡعُوهُمۡ إِلَیۡهِۚ ٱللَّهُ یَجۡتَبِیۤ إِلَیۡهِ مَن یَشَاۤءُ وَیَهۡدِیۤ إِلَیۡهِ مَن یُنِیبُ ﴿١٣﴾

تەفسیرا ساناهی

ژ وى دينێ مه‌ بۆ ته‌ -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- ئينايه‌ خوارێ، خودێ ئه‌و شريعه‌ت بۆ هه‌وه ‌-گه‌لی مرۆڤان- دانايه‌ يێ وى شيره‌ت پێ ل نووحى كرى كو بگه‌هينته‌ خه‌لكى ونيشا وان بده‌ت، ويێ مه‌ شيره‌ت پێ ل ئيبراهيم ومووساى وعيساى كرى (وئه‌ڤ هه‌ر پێنجه‌ وه‌كى ناڤدار پێغه‌مبه‌رێن ئولولعه‌زمن) كو هوين ب ته‌وحيد وگوهدارى وپه‌رستنا خودێ ب تنێ دينى ب جهـ بينن، وهــويـــن د وى دينى دا يێ من فه‌رمان پێ ل هه‌وه‌ كرى ژێك جودا نه‌بن، ئه‌و ته‌وحيد وئيخلاصا تو به‌رێ بوتپه‌رێسان دده‌يێ ل به‌ر وان تشته‌كێ مه‌زنه‌، خودێ وى بۆ ته‌وحيدێ هل دبژێرت يێ وى بڤێت ژ به‌نییێن خۆ، وته‌وفيقا وى بۆ چاكییێ دده‌ت يێ ل وى بزڤڕت.