سورة الزُّخرُف · ئایەت ٣٢

أَهُمۡ یَقۡسِمُونَ رَحۡمَتَ رَبِّكَۚ نَحۡنُ قَسَمۡنَا بَیۡنَهُم مَّعِیشَتَهُمۡ فِی ٱلۡحَیَوٰةِ ٱلدُّنۡیَاۚ وَرَفَعۡنَا بَعۡضَهُمۡ فَوۡقَ بَعۡضࣲ دَرَجَـٰتࣲ لِّیَتَّخِذَ بَعۡضُهُم بَعۡضࣰا سُخۡرِیࣰّاۗ وَرَحۡمَتُ رَبِّكَ خَیۡرࣱ مِّمَّا یَجۡمَعُونَ ﴿٣٢﴾

تەفسیرا ساناهی

ئه‌رێ ما ئه‌ون پێغه‌مبه‌راتییێ لێكڤه‌ دكه‌ن دا ئه‌و وێ بداننه‌ وى جهى یێ وان دڤێت؟ ئه‌مين يێن كو د دنيايێ دا ڕزق د ناڤبه‌را وان دا لێكڤه‌كرى، ومه‌ هنده‌ك ژ وان ل سه‌ر هنده‌كان بلند كرينه‌: ئه‌ڤه‌ يێ ده‌وله‌مه‌نده‌ ووێ هه‌ يێ فه‌قيره‌، ئه‌ڤه‌ يێ ب هێزه‌ ووێ هه‌ يێ لاوازه‌؛ دا هنده‌ك ژ وان ببنه‌ ئه‌گه‌را ژيارا هنده‌كان. ودلۆڤانییا خودايێ ته‌ -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- ده‌مێ وان دبه‌ته‌ به‌حه‌شتێ ژ وێ چێتره‌ يا ئه‌و د دنيايا فانى دا كۆم دكه‌ن.