سورة الأحقَاف · ئایەت ١٥
وَوَصَّیۡنَا ٱلۡإِنسَـٰنَ بِوَ ٰلِدَیۡهِ إِحۡسَـٰنًاۖ حَمَلَتۡهُ أُمُّهُۥ كُرۡهࣰا وَوَضَعَتۡهُ كُرۡهࣰاۖ وَحَمۡلُهُۥ وَفِصَـٰلُهُۥ ثَلَـٰثُونَ شَهۡرًاۚ حَتَّىٰۤ إِذَا بَلَغَ أَشُدَّهُۥ وَبَلَغَ أَرۡبَعِینَ سَنَةࣰ قَالَ رَبِّ أَوۡزِعۡنِیۤ أَنۡ أَشۡكُرَ نِعۡمَتَكَ ٱلَّتِیۤ أَنۡعَمۡتَ عَلَیَّ وَعَلَىٰ وَ ٰلِدَیَّ وَأَنۡ أَعۡمَلَ صَـٰلِحࣰا تَرۡضَىٰهُ وَأَصۡلِحۡ لِی فِی ذُرِّیَّتِیۤۖ إِنِّی تُبۡتُ إِلَیۡكَ وَإِنِّی مِنَ ٱلۡمُسۡلِمِینَ ﴿١٥﴾
تەفسیرا ساناهی
ومه شيره‌ت ل مرۆڤى كرییه كو قه‌نجییێ د گه‌ل ده‌یبابێن خۆ بكه‌ت هندى ئه‌و دساخ بن وپشتى مرنا وان ژى؛ چونكى ده‌یكا وى ب زه‌حمه‌ت ئه‌و د زكێ خۆ دا هلگرتییه، و ب زه‌حمه‌ت ونه‌خۆشى ئه‌و بوويه، وده‌مێ هلگرتن وشيردانا وى سيهـ هه‌يڤن. وبه‌حسكرنا ژ ڤان نه‌خۆشییێن ده‌یك دبينت نيشانا هندێیه كو حه‌قێ وێ ل سه‌ر عه‌يالی ژ حه‌قێ بابێ پتره. حه‌تا ده‌مێ ئه‌ڤ مرۆڤه دگه‌هته دويماهییا هێزا خۆ يا له‌شى وعه‌قلی، ودگه‌هته چل سالییێ ئه‌و دوعايێ ژ خودايێ خۆ دكه‌ت ودبێژت: خودايێ من تو به‌رێ مــن بده هندێ كو ئه‌ز سوپاسییا قه‌نجییا ته بكه‌م يا كو ته د گه‌ل من وده‌یبابێن من كرى، وتو به‌رێ من بده كرنا وى كارێ چاك يێ تو ژێ ڕازى ببى، وتو دوونده‌ها من بۆ من چاك بكه، هندى ئه‌زم من ژ هه‌مى گونه‌هێن خۆ تۆبه‌يه، وئه‌ز ژ وانم يێن خۆ ب ده‌ست ئه‌مر وفه‌رمانا ته ڤه به‌رداين.