سورة الأحقَاف · ئایەت ١٧
وَٱلَّذِی قَالَ لِوَ ٰلِدَیۡهِ أُفࣲّ لَّكُمَاۤ أَتَعِدَانِنِیۤ أَنۡ أُخۡرَجَ وَقَدۡ خَلَتِ ٱلۡقُرُونُ مِن قَبۡلِی وَهُمَا یَسۡتَغِیثَانِ ٱللَّهَ وَیۡلَكَ ءَامِنۡ إِنَّ وَعۡدَ ٱللَّهِ حَقࣱّ فَیَقُولُ مَا هَـٰذَاۤ إِلَّاۤ أَسَـٰطِیرُ ٱلۡأَوَّلِینَ ﴿١٧﴾
تەفسیرا ساناهی
وئه‌وێ گۆتییه ده‌یبابێن خۆ ده‌مێ وان به‌رێ وى دايه باوه‌رییا ب خودێ و ب ڕابوونا پشتى مرنێ: ئۆف بۆ هه‌وه ئه‌رێ هوين ژڤانى دده‌نه من كو ئه‌ز جاره‌كا دى دێ ژ گۆڕا خۆ ده‌ركه‌ڤم، وگه‌له‌ك ملله‌ت به‌رى من بۆرينه وكه‌س ژێ ڕانه‌بوويه؟ وده‌یبابێن وى دوعايا هيدايه‌تێ بۆ وى ژ خودێ دكه‌ن ودبێژن: تێچوون بۆ ته بت، باوه‌رییێ بينه وكارێ چاك بكه، هندى سۆزا خودێیه ب ڕاكرنا مرییان يا ڕاسته وگومان تێدا نينه، وئه‌و دبێژته وان: ئه‌ڤا هوين دبێژن ژ وان ئه‌فسانه‌يانه يێن خه‌لكێ به‌رێ گۆتين و د كيتابێن خۆ دا نڤيسين.