سورة الأحقَاف · ئایەت ٢١
۞ وَٱذۡكُرۡ أَخَا عَادٍ إِذۡ أَنذَرَ قَوۡمَهُۥ بِٱلۡأَحۡقَافِ وَقَدۡ خَلَتِ ٱلنُّذُرُ مِنۢ بَیۡنِ یَدَیۡهِ وَمِنۡ خَلۡفِهِۦۤ أَلَّا تَعۡبُدُوۤا۟ إِلَّا ٱللَّهَ إِنِّیۤ أَخَافُ عَلَیۡكُمۡ عَذَابَ یَوۡمٍ عَظِیمࣲ ﴿٢١﴾
تەفسیرا ساناهی
وتو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- به‌حسێ پێغه‌مبه‌رێ خودێ هوودێ برايێ عادییان بكه، برایێ وان د مرۆڤاينییێ دا نه كو د دينى دا، ده‌مێ وى ملله‌تێ خۆ ترساندى كو عه‌زابا خودێ ب سه‌ر وان دا بێت، گاڤا ئه‌و ل وارێ خۆ يێ ب ناڤێ (ئه‌حقاف)ێ ناڤدار دئاكنجى، وئـــه‌و جهێ تـــژى خيز بوو ل ژێرییا گزيرتا عه‌ره‌بان، و ب ڕاستى به‌رى هوودى وپشتى وى ژى گه‌له‌ك پێغه‌مبه‌ر هاتبوون ئه‌و ل هندێ هشيار كربوون: كو هوين د په‌رستنا خۆ دا بۆ خودێ چو شريكان بۆ وى نه‌دانن، هندى ئه‌زم ئه‌ز دترسم عه‌زابا خودێ ب سه‌ر هه‌وه دا بێت ل ڕۆژه‌كا ترسا وێ مه‌زن، كو ڕۆژا قيامه‌تێیه.